Apaçık Radyo

Leon Sealey-Huggins: “İklim krizi aynı zamanda ırkçı bir krizdir”

19 Kasım 2026

COP31 kapsamında iklim adaleti aktivisti ve akademisyen Leon Sealey-Huggins ile iklim krizi ve yapısal ırkçılık arasındaki ilişkiyi, sömürgeciliğin tarihsel mirasını, adil geçiş mücadelesini ve Küresel Kuzey ülkelerinin iklim finansmanı konusundaki sorumluluklarını konuşuyoruz.

Image
""

Eren İleri: Adınızı ve soyadınızı öğrenebilir miyiz?

Leon Sealey-Huggins: Elbette. Ben Leon Sealey-Huggins.

E.İ.: Apaçık Radyo’ya hoş geldiniz Leon Sealey-Huggins. Bize biraz kendinizden ve yaptığınız çalışmalardan bahsedebilir misiniz?

L.S.H.: Evet, öncelikle beni bu söyleşiye davet ettiğiniz için çok teşekkür ederim. Ben bir iklim adaleti aktivisti, örgütleyici, kampanyacı ve akademisyenim. War on Want adlı kuruluşta Küresel İklim Adaleti ve Adil Geçiş alanında Kıdemli Kampanya Sorumlusu olarak çalışıyorum. Yaklaşık 20 yıldır iklim adaleti üzerine çalışıyorum.

War on Want bünyesinde, Küresel Yeşil Yeni Düzen adını verdiğimiz adil, eşitlikçi ve ekolojik dönüşüme yönelik çalışmalar yürütüyorum. İklim krizine verilecek yanıtın nasıl olması gerektiğine sistemsel değişim perspektifinden yaklaşıyoruz. Mesele yalnızca fosil yakıt kullanımını ve emisyonları azaltmak değil; elbette bunlar son derece önemli. Aynı zamanda iklim eylemine yönelik toplumsal desteği artıracak adalet politikalarını, kaynakların yeniden dağıtılmasını ve tarihsel zararlarla adaletsizliklerin giderilmesini de kapsayan bir dönüşümden söz ediyoruz.

Kuruluştaki görevim genel olarak bu çalışmalara odaklanıyor. COP zirveleri kapsamında yürüttüğümüz savunuculuk çalışmalarına öncülük ediyorum. Aynı zamanda ülke içinde de adil geçişin hayata geçirilmesi için çalışıyoruz.

E.İ.: Peki, bugüne kadar verilen zararları nasıl telafi edebiliriz?

L.S.H.: Evet, tarih boyunca çok büyük zararlar verildi. Biliyorsunuz, Hindistan sömürge yönetimi altındayken ülkeden trilyonlarca dolarlık servet çalındı. Milyonlarca Afrikalı köleleştirildi, insan ticaretine maruz bırakıldı ve öldürüldü. Middle Passage olarak bilinen güzergâh üzerinden Karayipler'e ve Amerika kıtasına zorla götürülmeleri sırasında yaşananlar, Holokost'a benzer bir anlam taşıyan Maangamizi kavramıyla ifade ediliyor.

Bunlar yalnızca iki örnek. Bunlara İrlanda'daki sömürgeci şiddeti ya da Britanya Adaları'ndaki işçi sınıflarına ve köylü nüfusa yönelik ülke içindeki şiddeti de ekleyebiliriz. Bütün bu tarihsel zararların telafi edilmesi gerekiyor.

Dolayısıyla verilen zararın boyutunu düşündüğümüzde, bu ölçekte bir yıkımı telafi edebilecek tek şeyin toplumu yeniden inşa etmek olduğunu düşünüyorum. İnsanlar arasındaki mevcut ilişkileri bütünüyle dönüştürmek gerekiyor çünkü ancak böylesine kapsamlı bir dönüşüm, verilen zararın büyüklüğüyle örtüşebilir.

Peki, bununla ne demek istiyorum? Her şeyden önce, kaynakların yeniden dağıtılmasından söz ediyorum. Bugün dünya nüfusunun son derece küçük bir kesiminin elinde biriktirilen ve kontrol edilen servetin ve kaynakların adil biçimde dağıtılmasını sağlamaktan söz ediyorum.

Herkesin onurlu bir yaşam sürmeye, mutlu olmaya, açlık, acı ve ıstırap gibi kaygılardan uzak yaşamaya, keyfî şiddete maruz kalmamaya hakkı var. Bütün bunlar, insanlar arasındaki ilişkiler, telafi sürecinin ve onarıcı adaletin bir parçası.

Toplumları bakım ve onarım temelinde yeniden inşa etmek gerekiyor. Toplumların işleyişini mümkün kılan bakım emeğine hak ettiği değeri vermek gerekiyor. İnsanların birbirine bakması, birbirinin beslenmesini sağlaması, birbirine destek ve huzur sunması... Bunların hepsi gerçekleştirilmesi gereken onarımın bir parçası.

Dolayısıyla sözünü ettiğim şey bir dönüşüm. Yüzyıllar boyunca verilmiş zararları ve bugün de devam eden adaletsizlikleri ortadan kaldırmak için bütün sistemin köklü biçimde yeniden yapılandırılması ve yeniden kurulması gerekiyor.

E.İ.: Peki, bütün bunların etrafında nasıl kitlesel bir hareket inşa edebiliriz? Bu, karşılıklı yardımlaşmayla mı, insanları harekete geçirerek mi mümkün olabilir? İnsanlara gidip “Bu harekete katılın” dediğinizde, onları katılmaya ikna etmek için ne söylüyorsunuz?

L.S.H.: Evet, bunun kolay bir yanıtı bende olsaydı, şu anda burada oturuyor olmazdık. Çoktan sözünü ettiğimiz o dönüşmüş toplumda yaşıyor olurduk. Dolayısıyla işe yarayan bir modelin ya da kesin bir çözümün bende olduğunu iddia etmeyeceğim.

Bence parçası olduğumuz toplumsal hareketlerin en güzel yanlarından biri, farklı mücadele yöntemlerini bir arada barındırmaları. Farklı örgütlenme biçimlerini, insanları bir araya getirmenin ve güç ilişkilerini değiştirmenin farklı yollarını denemek zorundayız. Üstelik bunlar farklı bağlamlarda farklı anlamlara geliyor. Örneğin, Birleşik Krallık'ta benim sahip olduğum bazı özgürlüklere belki burada siz sahip değilsiniz. Dolayısıyla sizin örgütlenme koşullarınız benimkilerden çok farklı olacaktır.

Bütün bunları söyledikten sonra, bana büyük umut veren temel bir ilke olduğunu düşünüyorum. O da insanların büyük çoğunluğunun özgür olmak istemesi. İnsanların büyük çoğunluğu onurlu bir yaşam sürmek istiyor. Eşitsizliğin dezavantajlı tarafında olmaktan, kendi yaşamı üzerinde söz sahibi olamamaktan, hayatını etkileyen konularda karar verme gücünden yoksun bırakılmaktan hoşlanan pek fazla insan olduğunu sanmıyorum. Hatta böyle birinin olup olmadığından bile emin değilim.

Dolayısıyla bu anlamda adalete yönelik içgüdüsel, insanın doğasında var olan bir eğilim bulunduğunu düşünüyorum. İnsanlar özgür olmak istiyor. Ancak bu içgüdü manipüle ediliyor, çarpıtılıyor ve insanlara korkuya dayalı pek çok yalan anlatılıyor. Onlara, bu eşitsiz ve hiyerarşik sistemi desteklemezlerse zarar görecekleri, kayıplar yaşayacakları söyleniyor. İnsanlar bu yalana inandırıldıklarında, son derece eşitsiz ekonomik ve toplumsal modelleri savunmaya daha yatkın hale geliyorlar.

Oysa eşitlik, adalet ve herkes için insan onuru mesajını aktarabildiğimizde, insanların büyük çoğunluğunun bunu destekleyeceğini düşünüyorum. Çünkü insanlar başkalarının acı çektiğini görmekten de hoşlanmıyor. Biliyorsunuz, insanın doğasında bulunan bir başka özellik de empati, yani başkalarıyla empati kurabilme kapasitesi.

Korkuyla değil, sevgi ve empatiyle hareket ettiğimizde, insanların büyük çoğunluğunun toplumu yeniden inşa etmemiz gerektiği fikrine son derece açık olduğunu düşünüyorum. Çünkü aslında çoğumuz, hatta hepimiz, böyle bir dönüşümden fayda sağlayacağız.

Bizi tahakküm altında tutanlar için gözyaşı dökmek gerektiğini söylemiyorum ama onlar bile mevcut sistemin içinde acı çekiyor. İnanılmaz derecede korkuyorlar. İnsan doğasına ilişkin çarpık ve bozulmuş bir bakış açısına sahipler.

Elon Musk ve Peter Thiel gibi insanları düşünün. Onların insanlığa bakışları ve insanlık tasavvurları o kadar çarpıtılmış ve yozlaşmış durumda ki, insanların bu kadar kötü olduğunu düşündükleri için gerçekten de insan sonrası bir dünyaya doğru ilerlemek ve bu süreci hızlandırmak istiyorlar. İşte bu da onların yaşadığı acı. Böyle bir modeli iyi bir şey olarak görmeleri başlı başına bir tür acı çekme hali.

Frantz Fanon da bundan söz eder. Ezen ile ezilen arasındaki ilişkinin yalnızca ezileni değil, ezen kişiyi de nasıl çarpıttığını anlatır.

Tekrar vurgulamak istiyorum, bu insanlara acımamız gerektiğini söylemiyorum. Kesinlikle hayır. Ama onların da merkezinde eşitliğin, adaletin ve onarımın bulunduğu bir dünya tasavvurundan, böyle bir dünyayı anlamaktan ve hayata geçirmekten kazanacakları çok şey olduğunu söylüyorum.

E.İ.: Peki, bunu bireysel düzeyden çıkarıp toplumsal düzeye nasıl taşıyabiliriz?

L.S.H.: Evet, bu gerçekten çok önemli bir soru ve özellikle de COP31 bağlamında son derece temel bir soru. Çünkü iklim ve çevre aktivistlerinin, meselenin bireysel davranışlarla ilgili olmadığını anlamalarını ve bu mesajı benimsemelerini sağlamak için çok uzun yıllar boyunca büyük bir çaba ve örgütlenme gerekti. Üstelik bugün bile bu mesaj tam olarak yerleşmiş değil.

İnsanlar neoliberal sistemin bireyleri olarak öylesine koşullandırılmış durumdalar ki, her şeyin plastik pipet ya da plastik su şişesi kullanmamalarına, uçağa binmemelerine veya bireysel olarak belirli davranışlardan kaçınmalarına bağlı olduğunu düşünüyorlar.

Ancak sistemin kendilerini nasıl yüzüstü bıraktığını gördükçe insanların giderek daha fazla şeyin farkına vardığını düşünüyorum. Yaşadığımız sorunların sistemsel bir başarısızlıktan kaynaklandığını ve bireysel düzeyin çok ötesine geçtiğini giderek daha iyi anlıyorlar.

Bu, bireyler olarak etik değerlere uygun, iyi ve siyasi açıdan savunabileceğimiz hayatlar yaşamaya çalışmamamız gerektiği anlamına gelmiyor. Ama insanların artık yalnızca bireysel eylemlerine odaklanarak çok fazla ilerleme kaydedemeyeceklerini fark ettiklerini düşünüyorum. Çünkü yaşadıkları pek çok sorun birbiriyle bağlantılı ve sistemsel nitelikte.

İnsanlar bunu bizzat deneyimlediklerinde, ki bence insanların düşüncelerini değiştiren şey çoğu zaman yapılan açıklamalardan ziyade yaşadıkları deneyimler oluyor, bazı bağlantıları görmeye başlıyorlar.

Örneğin, “Ben sağlık hizmetlerine erişemiyorum ama aynı zamanda hükümetim savaşlara ve orduya para harcıyor. Üstelik eskiden sahip olduğum haklara da artık sahip değilim” diye düşünüyorlar.

Bütün bunların birbiriyle bağlantılı olduğunu görebiliyorlar ve bireysel yaşamlarında yapacakları bir değişikliğin bu sistemsel sorunları çözmeyeceğini fark ediyorlar. İşte o zaman, gerekli sistemsel dönüşümü gerçekleştirmek için başkalarıyla bir araya gelmeleri ve örgütlenmeleri gerektiğini anlıyorlar.

W.A.S.: Biraz önce bir yanda korkudan, örgütlenme korkusundan, diğer yanda ise insan onurundan, empatiden ve herkese duyulan sevgiden söz ettiniz. Buradan, 2018 yılında Zed Books tarafından yayımlanan The Fire Now adlı kitapta yer alan, sizin kaleme aldığınız “İklim Krizi Irkçı Bir Krizdir: Yapısal Irkçılık, Eşitsizlik ve İklim Değişikliği” (The Climate Crisis Is a Racist Crisis: Structural Racism, Inequality and Climate Change) başlıklı bölüme gelmek istiyorum.

Gerçekten çok etkileyici bir yazı. Bu bölümde şöyle diyorsunuz, alıntılıyorum: “Bu bölüm, adalet mücadelesine yorulmak bilmez katkılarıyla hatırlanması gereken bir kişinin ölümünün ardından, onun anısını yaşatmak amacıyla ortaya çıktı. Adı: Deyika Nzeribe.”

Belki adını doğru şekilde siz telaffuz edebilirsiniz. Alıntı burada bitiyor. Hem kendisinden, hem de son derece önemli bulduğum bu yazınızdan söz eder misiniz?

L.S.H.: Evet, çok teşekkür ederim. Deyika, kendisiyle hiç tanışma fırsatım olmayan ama çok sayıda ortak arkadaşımızın bulunduğu biriydi. Ne yazık ki oldukça genç yaşta, sanırım 50'li yaşlarında hayatını kaybetti. Ancak Birleşik Krallık'taki pek çok farklı toplumsal harekette son derece önemli bir figürdü. Ağırlıklı olarak Manchester'da yaşıyordu ama etkisi, katıldığı çalışmalar ve aktivizmi bu şehrin çok ötesine uzanıyordu.

Manchester'daki Yeşiller Partisi'nin radikal kanadında oldukça aktifti. Aynı zamanda Northern Police Monitoring Project adlı oluşumun da kurucularındandı. Bu kuruluş, polis teşkilatından kaynaklanan yetki suistimallerini ve hak ihlallerini denetleyen bir örgüt.

Deyika, ırkçılık, sistemsel ırkçılık, devlet şiddeti, çevresel kriz ve çevresel zararlar arasındaki bağlantıları birlikte ele alan analizlerin ilk öncülerinden biriydi. Çevresel ırkçılığı ve iklim krizini de bu çerçevede değerlendiriyordu. Dolayısıyla bu farklı meseleleri bir araya getirme konusunda hem düşünsel açıdan öncü bir isimdi hem de örgütlenme çalışmalarında önemli bir liderdi.

Biliyorsunuz, bizden önce mücadele etmiş insanların omuzlarında yükseliyoruz. Bugün benim iklim krizinin aynı zamanda ırkçı bir kriz olduğunu savunmam, Deyika gibi insanların geçmişte yürüttüğü çalışmalar sayesinde çok daha kolay. Çünkü onlar bu bağlantıları kurmaya çalıştıklarında çoğu zaman susturuluyorlardı. Çevreciler bile onlara, “İklim kriziyle mücadele etmek o kadar önemli ki şimdi ırkçılıktan söz etmenin sırası değil. Konuyla ilgisiz meseleleri gündeme getirerek işleri karmaşıklaştırmayın” diyebiliyordu.

Yazımda da bu bağlantıları ortaya koymaya çalışıyorum ve bunu yaparken Black Lives Matter UK gibi başka grupların ve aktivistlerin çalışmalarından yararlanıyorum. Sanırım 2015 yılıydı ama tarih konusunda bana güvenmeyin. O yıllarda Birleşik Krallık genelinde bir dizi eylem düzenlemişlerdi. Bu eylemlerde kullandıkları slogan “İklim krizi ırkçı bir krizdir” idi.

Ayrıca Birleşik Krallık'ta siyahların karşı karşıya kaldığı ağır cezalara maruz kalma riski daha düşük olan beyaz müttefiklerini de bu eylemlere dahil etmişlerdi. Örneğin, Londra'daki Şehir Havalimanı'nda bir uçağın kalkışını engellemeye yönelik bir eylem gerçekleştirmişlerdi.

Burası ağırlıklı olarak iş seyahati yapanların kullandığı bir havalimanı. En sık uçanlar da zaten iş seyahati yapan insanlar ve kişi başına düşen karbon emisyonları toplumun geri kalanından çok daha yüksek.

Dolayısıyla biraz önce konuştuğumuz bireysel sorumluluk meselesine geri dönersek, medya ve iklim eylemine ilişkin ana akım tartışmalar genellikle “Herkes uçmayı bırakmalı” şeklinde bir mesaj veriyor. Oysa bu mesaj Birleşik Krallık'ta, belki de seyahat etmek için pek fazla fırsatı olmayan yoksul bir aileye ulaştığında, o aileye “Birkaç yılda bir tatile gitmek için bineceğiniz o tek uçağa da artık binmemelisiniz” denmiş oluyor.

W.A.S.: Evet.

L.S.H.: “Artık bunu da yapamazsınız” deniyor. Oysa bu yaklaşım, örneğin Londra Şehir Havalimanı'ndan seyahat eden insanların her hafta uçtuğu gerçeğini tamamen göz ardı ediyor. New York'a gidiyorlar ya da Tokyo'daki iş toplantılarına katılıyorlar ve bunu son derece sıradan, doğal bir şeymiş gibi yapıyorlar. Asıl emisyonlarını azaltması gerekenler bu insanlar.

Bu, hakkaniyet ilkesinin bir gereği ve aynı ilkenin burada, COP zirvesinde de geçerli olması gerekiyor.

Londra Şehir Havalimanı'yla ilgili bir başka mesele de şu: Çevreyi kirleten ve çevreye zarar veren pek çok sanayi kolunda ve sektörde olduğu gibi, bu havalimanı da Londra'nın en yoksul topluluklarından birinin yaşadığı bölgede bulunuyor. Uçaklardan kaynaklanan emisyonlar, özellikle farklı etnik kökenlerden gelen toplulukları orantısız biçimde etkiliyor. Bunlar arasında Birleşik Krallık'a yakın zamanda gelmiş göçmenler, siyahlar, Asya kökenliler ve diğer etnik azınlık grupları bulunuyor.

Dolayısıyla yazımda ele aldığım meselelerden biri de bu. Bölümün başlığından da anlaşılacağı üzere, yapısal sorunlar arasındaki bağlantıları açıklamaya ve görünür kılmaya çalışıyorum. Temelde anlatmak istediğim de bu.

W.A.S.: Yine “İklim Krizi Irkçı Bir Krizdir” başlığı üzerinde durmak istiyorum. Biraz önce de söylediğiniz gibi, bu iki mesele arasındaki bağlantı ilk bakışta ilgisiz görünebilir. Sizce bunun nedeni ne? Çünkü tam da burada, farklı mücadele alanlarının kesişmesi ve bir araya gelmesi meselesi ortaya çıkıyor. Bunlar birbirine zıt ya da birbirinden tamamen ayrı meseleler gibi görünebilir ama aslında aynı sorunun farklı yönlerinden söz ediyoruz. Bence bu durum, içinde bulunduğumuz dönemin karmaşıklığını da yansıtıyor. 

L.S.H.: Yani bu meselelerin neden birbiriyle ilgisiz görülebildiğini ya da neden bazı insanların aralarında bir bağlantı olmadığını iddia ettiğini soruyorsunuz sanırım. Bence bunun nedeni, insanların ırk ve ırkçılık kavramlarını yeterince anlamamaları. Irkçılığın yalnızca önyargıdan ibaret olmadığını kavrayamıyorlar.

İnsanlar ırkçılığı çoğu zaman yalnızca bir önyargı meselesi olarak görüyor. Çok basit bir örnek verelim: Beyaz bir insanın siyahlardan hoşlanmaması gibi. Oysa bu yaklaşım, hoşlanmama, önyargı ve hatta bazı durumlarda nefret üzerinden şekillenen bu ilişkilerin rastlantısal olmadığını göz ardı ediyor. Bu ilişkiler sistemler tarafından üretiliyor ve aynı zamanda o sistemlere hizmet ediyor. İktidara, güç ilişkilerine ve insanlar arasındaki hiyerarşik düzene hizmet ediyorlar.

İngiliz sosyolog ve kültür kuramcısı Stuart Hall'un da söylediği gibi, “Irk, sınıfın deneyimlendiği biçimdir.” Yani işçi sınıfına mensupsanız, toplumsal hiyerarşide belirli bir konumu deneyimlersiniz. Ama hem siyah hem de işçi sınıfına mensupsanız, bu deneyim, ırkçılığın kaynaklara erişiminizi, devletle ilişkinizi ve devletin size nasıl davranacağını şekillendirmesi nedeniyle daha da ağırlaşır.

Dolayısıyla mesele yalnızca bireysel tutumlarla ilgili değil. Örneğin, bir polis memuru gerçekten ırkçı olabilir, siyahlardan hoşlanmayabilir ve bu nedenle onlara zarar veren şeyler söyleyebilir ya da yapabilir. Ancak o polis memurunun yerine başka birini getirdiğinizde, yeni gelen kişinin ırkçı olup olmaması aslında pek bir şeyi değiştirmeyebilir. Çünkü polis teşkilatının kendisi, siyahlara karşı ayrımcılık üretecek şekilde yapılandırılmıştır.

Siyahların belirli suçlardan dolayı hapse girme olasılığının çok daha yüksek olması, daha ağır cezalara çarptırılmaları ya da gözaltına alınmak üzere daha sık hedef seçilmeleri gibi durumlar, herhangi bir polis memurunun kişisel görüşlerinden veya eğilimlerinden bağımsız olarak gerçekleşir.

İklim krizi için de aynı şey geçerli. Karbon emisyonlarının siyahlardan nefret etmesi gibi bir durum söz konusu değil elbette. Sonuçta bunlar atmosferde bulunan gazlar. Ancak iklim krizinin etkilerini ilk ve en ağır biçimde yaşayan yerler Küresel Çoğunluk ülkeleri ve bu bölgelerde yaşayan, beyaz olmayan topluluklar.

Bu sorunlarla mücadele etmek için yeterince adım atılmamasının nedenlerinden biri de ağırlıklı olarak beyaz nüfusun yaşadığı Küresel Kuzey'deki insanların sahip olduğu ayrıcalıklar.

Elbette mesele bundan çok daha karmaşık ve çok daha fazla boyutu var. Ama temel olarak anlatmaya çalıştığım bağlantı bu.

W.A.S.: Eklemek istediğiniz başka bir şey var mı? Aslında çalışmalarınızın özü de bu şekilde özetlenebilir: aşağıdan yükselen iklim adaleti.

E.İ.: Burada bizimle olduğunuz ve War on Want bünyesinde yürüttüğünüz çalışmaları paylaştığınız için çok teşekkür ederiz. Az önce devam eden müzakerelere ilişkin bir basın toplantısından çıktık ve duyduklarımız oldukça endişe vericiydi. Avrupa Birliği öncülüğündeki gelişmiş ülkelerin adil geçiş mekanizması, kayıp ve zararlar ile uyum finansmanı konularında ilerleme kaydedilmesini engellediklerini öğrendik.

Neler oluyor? Eğer bu COP, alınan kararların hayata geçirileceği bir uygulama zirvesiyse, bu ülkeler nihayetinde neyi amaçlıyor?

L.S.H.: Evet, bence bu COP zirvesinin başkanlık tarafından son derece kötü yönetildiği çok açık. 

Bu, Küresel Kuzey'in çıkarlarına hizmet eden bir COP. Müzakerelerin tasarlanma biçimi, nihai karar metni etrafında yürütülen tartışmaların gerçekten önemli gündem maddelerinden dikkati uzaklaştırması... Bütün bunlar Küresel Kuzey'in çıkarlarına hizmet ediyor.

Benim özellikle takip ettiğim adil geçiş konusunda, adil geçiş süreçlerini hayata geçirmek üzere bir mekanizma kurulması üzerinde anlaşmıştık. Ancak şimdi bütün zengin ülkeler verdikleri taahhütlerden geri adım atıyor. Üstelik mesele yalnızca geri adım atmaları da değil. Bunu COP başkanlığının desteği ve iş birliğiyle yapıyorlar. COP başkanlığı ise süreci tamamen eline yüzüne bulaştırmış durumda.

İlerleme kaydetmek ve alınan kararları hayata geçirmek için önümüzde duran bu tarihî fırsatı kaçırıyorlar. Dolayısıyla şu anda içinde bulunduğumuz durum bu.

Ancak sivil toplum buna sessiz kalmayacak. Bu konuda sesimizi güçlü biçimde yükseltiyoruz. Örgütleniyoruz ve bu başarısızlığa karşı direniyoruz. Çünkü onlar liderlik göstermeyecekse biz göstereceğiz.

E.İ.: Peki, gerekli finansmanı sağlamazlarsa ne yapacağız?

L.S.H.: Bu fonlara gerekli finansmanı sağlamalarını sağlayacağız. Ülke içinde servet vergisi uygulanması için kampanya yürütüyoruz. Birleşmiş Milletler nezdinde de mücadelemizi sürdürüyoruz. Önümüzdeki hafta ya da bir sonraki hafta gerçekleşecek olan BM Vergi Sözleşmesi müzakereleri kapsamında da kampanya yürütüyoruz.

Onlardan hesap soracağız. Bu fonlara kaynak sağlamaktan kaçınmalarına izin veremeyiz, vermeyeceğiz. Çünkü bu mesele çok önemli. Çok fazla insanın hayatı tehlikede ve çok büyük zararlar veriliyor. Buna göz yumamayız.

E.İ.: Leon Sealey-Huggins, Apaçık Radyo’ya konuk olduğunuz için teşekkür ederiz.

W.A.S.: Çok teşekkür ediyorum.

L.S.H.: Ben teşekkür ederim. Davetiniz için çok teşekkürler.


Leon Sealey-Huggins kimdir? İklim adaleti aktivisti, akademisyen ve kampanyacıdır. War on Want kuruluşunda Küresel İklim Adaleti ve Adil Geçiş alanında Kıdemli Kampanya Sorumlusu olarak görev yapmaktadır. Çalışmalarında iklim krizi, yapısal ırkçılık, sömürgecilik, küresel eşitsizlikler ve adil geçiş arasındaki ilişkilere odaklanmakta; toplumsal ve ekolojik adaleti temel alan sistemsel bir dönüşümü savunmaktadır.

Benzer İçerikler

Laga luga mı, fosil yakıtlardan çıkış mı? - COP31 Özel Yayını Şimdi

COP31'de neler konuşuluyor, hangi kararlar alınıyor? Resmî müzakerelerden alternatif zirvelere, iklim hareketinin seslerinden gezegenin geleceğini belirleyecek tartışmalara, Antalya'dan gelişmeleri COP31 Özel Yayını'nda takip ediyoruz.

  -     
● Canlı Yayın
—
Şimdiki
—
Sıradaki
—
Sıradaki
—
Sıradaki