Apaçık Radyo

Amitabh Behar: “Süper zenginler artık yalnızca zengin olmakla yetinmiyor, siyasi gücü de satın alıyorlar”

17 Kasım 2026

COP31 kapsamında Oxfam International İcra Direktörü Amitabh Behar ile iklim krizi ve ekonomik eşitsizlik arasındaki ilişkiyi, süper zenginlerin karbon salımlarındaki sorumluluğunu, servet vergileri ve iklim finansmanını, Gazze’nin yeniden inşasında Filistinlilerin söz sahibi olmasının önemini ve giderek artan otoriterleşme karşısında küresel dayanışmanın rolünü konuşuyoruz.

Image
""

Waseem Ahmad Siddiqui: Oxfam’ın 27 Ekim 2026’da yayımladığı “Afet Uçurumu: İklim Kaosu Eşitsizliği Nasıl Derinleştiriyor ve Az Sayıda İnsanı Nasıl Zenginleştiriyor?” (Disaster Divide: How Climate Chaos Deepens Inequality and Enriches the Few) başlıklı raporu, Antalya’da düzenlenen COP31’in ikinci haftasında son derece önem taşıyor. Rapora göre, dünya nüfusunun en zengin yüzde 0,1’ini oluşturan yaklaşık 8 milyon insan, dünyanın en yoksul 3,5 milyar insanının toplamından daha fazla karbon salımına neden oluyor. Ayrıca eşitsizliğin daha yüksek olduğu ülkelerde seller nedeniyle yaşanan ölümlerin yedi kat fazla olduğu belirtiliyor. Öte yandan, dünyanın en varlıklı insanlarından bazıları iklim felaketlerinin ekonomik sonuçlarından kâr elde ediyor. Konuyu ayrıntılı olarak konuşmak üzere Oxfam International İcra Direktörü Amitabh Behar, COP31’de bizlerle birlikte. Bize katıldığınız için teşekkür ederiz. 

Amitabh Behar: Davetiniz için teşekkür ederim.

W.A.S.: “Afet Uçurumu” raporu, son derece rahatsız edici bir gerçeği gözler önüne seriyor. Dünya nüfusunun en zengin yüzde 0,1’lik kesimi, en yoksul 3,5 milyar insanın toplamından daha fazla karbon salımına neden oluyor. Buna rağmen seller, kuraklıklar, aşırı sıcaklar, gıda güvensizliği ve yerinden edilme gibi sorunların en ağır sonuçlarına en yoksul ve kırılgan topluluklar katlanıyor. Amitabh, sizin odaklandığınız konu, dünyada giderek derinleşen eşitsizlik. Raporda ortaya koyduğunuz en çarpıcı verileri ve bulguları bizimle paylaşır mısınız?

A.B.: Evet, öncelikle beni davet ettiğiniz için teşekkür ederim. Bu raporu ele almanıza sevindim çünkü pek çok önemli gerçeği açığa çıkarıyor ve dünyanın içinde bulunduğu çarpıcı durumu gözler önüne seriyor. Sözünü ettiğiniz ilk veriden başlamak istiyorum.

W.A.S.: Evet, lütfen.

A.B.: Dünya nüfusunun yüzde 0,1’ini oluşturan süper zenginler, en yoksul yarısından, yani yaklaşık 4 milyar insandan daha fazla karbon salımına neden oluyor. Bu da tanık olduğumuz iklim felaketinin boyutlarını gösteriyor. Küresel ısınmada 1,5 derece eşiğini aşma ihtimalimiz artık ne yazık ki oldukça gerçekçi görünüyor. Dünyanın farklı yerlerinde büyük seller, kuraklıklar ve aşırı sıcaklar yaşanıyor. Nepal’de ani sellerin binlerce insanın ölümüne neden olduğunu gördük.

W.A.S.: Evet.

A.B.: Bu iklim felaketinden sorumlu olanlar sıradan insanlar değil. Bence vurguladığımız asıl önemli nokta bu. Asıl sorumlular, son derece lüks ve çevreyi kirleten yaşam tarzlarıyla ve petrol ve doğal gaz sektörlerine yaptıkları yatırımlarla iklim krizini derinleştiren süper zenginler. Dolayısıyla raporumuz, ekonomi politiği anlamadan iklim felaketini anlayamayacağımızı ortaya koyuyor.

W.A.S.: Kesinlikle.

A.B.: İçinde yaşadığımız ekonomik ve siyasi düzeni anlamamız gerekiyor. Çünkü bu düzen, özünde çok küçük bir azınlığın çıkarlarını diğer insanların zararına olacak şekilde gözeten bir yapıya dayanıyor. Kimileri buna, yüzde 99’un değil, en zengin yüzde 1’in çıkarlarına hizmet eden bir ekonomi diyor. Burada gördüğümüz şey, servetin toplumun alt kesimlerine yayılacağını savunan damlama ekonomisi anlayışının aksine, sürekli yukarıya doğru aktarılarak en zengin kesimlerin elinde birikmesi. Karşı karşıya olduğumuz tablo bu. Antalya’da düzenlenen COP31’de iklim felaketini ele almak istiyorsak ekonomik eşitsizlik sorununu da ele almamız gerektiğini düşünüyorum. Raporumuz ve yürüttüğümüz çalışmalar da bunu gösteriyor. Dolayısıyla ekonomik eşitsizlik ile iklim adaleti birbirinden ayrı düşünülemez.

W.A.S.: Kesinlikle. Raporunuzun en çarpıcı bulgularından biri de süper zenginlerin yalnızca karbon salımlarından orantısız ölçüde sorumlu olmakla kalmayıp iklim felaketlerinden de kâr elde edebilmeleri. Bu gerçekten inanılmaz. Örneğin, artan gıda fiyatlarından ve afetlerin ardından yürütülen yeniden inşa çalışmalarından kazanç sağlayabiliyorlar. Sizce bu durum, iklim krizinin temelde bir ekonomik ve toplumsal adaletsizlik krizi olduğunu göstermiyor mu?

A.B.: Kesinlikle. Bizim de vurguladığımız nokta tam olarak bu. Doğal kaynakları çok küçük bir azınlığın çıkarları için sömüren, son derece adaletsiz bir ekonomi politik düzenimiz var ve bunun değişmesi gerekiyor. Sizin de söylediğiniz gibi, mesele yalnızca küresel ortak varlıkların küçük bir azınlığın hizmetine sunulması değil, aynı zamanda bu insanların iklim krizinden kâr elde etmesi.

Öncelikle size genel bir rakam vermek istiyorum. Milyarderler yalnızca bir yıl içinde servetlerine tam 1 trilyon dolar eklediler. Son üç ayda ise servetlerini 300 milyar dolar daha artırdılar. Öte yandan, savaşın ardından petrol ve doğal gaz sektörünün elde ettiği olağanüstü yüksek kârları da görüyoruz. Dolayısıyla kaynakların yeniden dağıtılması yerine, giderek daha az sayıda insanın elinde yoğunlaştığına tanık oluyoruz. Asıl mesele bu ve altını çizmemiz son derece önemli.

Çünkü özellikle Küresel Kuzey ülkelerinin hükümetlerinden sürekli aynı şeyi duyuyoruz: Evet, bir iklim krizi var. Evet, Paris Anlaşması kapsamında iklim finansmanı sağlama yükümlülüğümüz bulunuyor ama para yok. İşte çürütmemiz gereken yanlış inanış bu. Biz sürekli olarak eşitsizliğin siyasi bir tercih olduğunu söylüyoruz. Eşitsizlik kaçınılmaz değil, hükümetlerin uyguladığı politikaların bir sonucu ve bu politikalar değiştirilebilir.

İklim finansmanı için gerekli kaynakların nasıl yaratılabileceğine ilişkin son derece somut önerilerimiz var. Bu kaynaklarla, örneğin Tuvalu'nun karşı karşıya olduğu sorunlara ya da Nepal'de yaşanan ani seller gibi felaketlerin ortaya çıkardığı gerçek ihtiyaçlara çözüm üretilebilir.

W.A.S.: Bu somut çözüm önerilerinden söz etmek ister misiniz?

A.B.: Evet, elbette. Şu anda üzerinde çalıştığımız üç somut öneri var. İlki, süper zenginlerin vergilendirilmesi. Bunun mutlaka yapılması gerekiyor. Servetlerindeki muazzam artıştan az önce söz ettim. Size bir rakam daha vereyim. Bazı rakamlar gerçekten dudak uçuklatıcı. Dünyada yalnızca 3 bin milyarder var ve bu kişilerin toplam serveti 18,3 trilyon dolara ulaşıyor. Bu, Çin’in gayrisafi yurt içi hasılasına eşit. Dünyanın üçüncü ya da dördüncü büyük ekonomisinden değil, Çin’den söz ediyoruz. Ellerinde böylesine büyük bir servet bulunuyor. Üstelik Covid’den bu yana, son beş altı yılda servetlerini ikiye katladılar. Servetin bu kadar orantısız biçimde ve az sayıda insanın elinde birikmesi mutlaka vergilendirilmeli. İlk önerimiz bu.

İkincisi, beklenmedik aşırı kârların vergilendirilmesi. Özellikle petrol ve doğal gaz şirketlerinin, dünya iklim felaketleriyle mücadele ederken durmaksızın kâr elde ettiğini görüyoruz. Üstelik mesele yalnızca Nepal ve Tuvalu’dan ibaret değil. Bu yaz Avrupa’da yaşananları da unutmayalım. Sıcak hava dalgaları nedeniyle binlerce insan hayatını kaybetti. Bu ölümler tek bir şehirde yaşanmadığı için insanlar felaketin boyutunu tam olarak kavrayamıyor olabilir. Kesin rakamı hatırlamıyorum ama sanırım 30 bine yakın insan hayatını kaybetti. En azından bu olağanüstü kârların vergilendirilmesini sağlamamız gerekiyor.

Üçüncü önerimiz ise özel jetler gibi aşırı lüks yaşam tarzlarına ek mali yükümlülükler getirilmesi. Bence bunun zamanı çoktan geldi. Araştırmamız, özel jetlerin çevreye verdiği gerçek zarara karşılık gelen bir bedel uygulanması hâlinde yalnızca bir yılda 48 milyar dolar gelir elde edilebileceğini gösteriyor. Burada daha yüksek bir vergiden değil, bu jetlerin çevreye verdiği tahribatın bedelinin karşılanmasından söz ediyorum. Tek bir uygulamayla 48 milyar dolar sağlanabilir.

Bunların hepsi hayata geçirilebilecek ve mutlaka hayata geçirilmesi gereken somut öneriler. Ancak hükümetlerin neredeyse hiçbir yerde bu yönde siyasi irade ortaya koyduğunu göremiyoruz.

W.A.S.: Evet, Delhi’de ya da başka yerlerde son dönemde düzenlenen protestolar dışında.

A.B.: Evet.

W.A.S.: Bir şeylerin değişebileceğine dair asıl umudu buralarda görüyoruz.

A.B.: Evet, elbette. Şimdi konuyu daha geniş bir çerçeveye taşıyorsunuz. Bunu konuşmaktan memnuniyet duyarım. Ancak şunu da belirtmek isterim ki görev süresi sona ermek üzere olan Birleşmiş Milletler Genel Sekreteri bile konuşmalarında defalarca “Kirletenler bedelini ödesin” dedi.

W.A.S.: Kirletenler bedelini ödesin.

A.B.: Bu önemli. Birleşmiş Milletler Genel Sekreteri’nin de bu yaklaşımı desteklediğini unutmayalım. Brezilya, İspanya ve Güney Afrika hükümetleri de destekleyici bir tutum sergiledi. Ancak şimdi asıl büyük sorunuza gelelim. Bunu sormanıza sevindim.

Biz her yıl Davos’ta bir eşitsizlik raporu yayımlıyoruz. Bu yılki raporumuz, içinde yaşadığımız dönemin son derece acımasız bir gerçeğini ortaya koyuyor: Süper zenginler, yani milyarderler, artık yalnızca zengin olmakla yetinmiyor, siyasi gücü de satın alıyorlar. Dolayısıyla giderek oligarşik yapılar oluşturduklarını görüyoruz. Bu oligarklar artık seçimleri, yargıçları ve politikaları satın alıyor. Bu, kayırmacılığın en uç örneklerinden biri ve servetle siyasi gücün giderek daha az sayıda insanın elinde toplanmasına yol açıyor.

Tam da bu noktada, sözünü ettiğiniz Delhi’den Fransa’ya, İspanya’ya ve dünyanın dört bir yanına yayılan protestolar önem kazanıyor. Bunlar halkın öfkesinin bir yansıması. Biz şöyle diyoruz: Ekonomik yoksulluk açlığa, siyasi yoksulluk ise öfkeye yol açar. Şu anda tanık olduğumuz şey tam olarak bu.

Eren İleri: Yani aslında milyarderlerin iş, zevk ve güç uğruna insanları öldürdüğünü söylüyorsunuz. Olağanüstü kârların, servetin ve milyarderlerin aşırı lüks yaşam tarzlarının vergilendirilmesi fikrini çok yerinde buluyorum. Peki, bu vergilerin yalnızca iş yapmanın bir maliyeti olarak görülmesini nasıl önleyebiliriz? Gerçekten davranış değişikliğine yol açmalarını, insanları bu aşırı lüks yaşam tarzından uzaklaştırmalarını ve milyarderlerin siyasi gücü satın alma imkânını ortadan kaldırmalarını nasıl sağlayabiliriz?

A.B.: Evet. Öncelikle şunu söylemek isterim: Aşırı lüks ve çevreyi kirleten yaşam tarzlarını ortadan kaldırmaya yönelik her adım olumlu ve önemli. Bu yaşam tarzından uzaklaşmamız gerekiyor. Bunun hiçbir haklı gerekçesi olamaz. Örneğin Davos’a gittiğimde büyük üzüntü duyuyorum çünkü oraya binlerce özel jet iniyor. Bunun kesinlikle değişmesi gerekiyor.

Ancak sizin sorunuz daha kapsamlı. Bence tam da bu noktada düzenleyici politikalar devreye giriyor. Devletlerin burada bir sorumluluğu var. Devletler, kendi halklarının yanında durmak yerine süper zenginlerin daha da zenginleşmesine yardımcı olmayı tercih ediyor. İşte değişmesi gereken bu.

Vergilendirme de bunu sağlamanın yollarından biri. Veraset vergisi, servet vergisi ve daha yüksek vergi oranları gibi uygulamalar hayata geçirilebilir. Üstelik kapitalizmin en büyük kalesi olarak görülen ABD’de bile savaş sonrası dönemde yüzde 90’a varan vergi oranları uygulandığını unutmayalım.

Dünyanın en zengin insanlarından Warren Buffett’ın sözlerini hatırlatmak isterim. Kendisi bile, “Öyle tuhaf bir sistem yarattık ki sekreterim benden daha fazla vergi ödüyor” diyor. Dolayısıyla köklü bir değişime ihtiyacımız var ve bu değişim vergilendirme politikalarıyla gerçekleştirilebilir.

Bununla birlikte, Birleşmiş Milletler Vergi Sözleşmesi gibi girişimler de var. Doğru yönde atılan bazı adımlar görüyoruz. Umarım bu çabalar daha da güç kazanır.

W.A.S.: Size İsrail’in Filistinlilere karşı yürüttüğü soykırım savaşı hakkında bir soru sormak istiyorum. Oxfam olarak 1 Eylül 2026’da “Gazze’nin Yeniden İnşasına Filistinliler Öncülük Etmeli” (Palestinians should lead the rebuilding of Gaza) başlıklı bir açıklama yayımladınız. Oxfam’ın yapılması gerekenlere ilişkin yaklaşımıyla Başkan Trump’ın sözde Barış Kurulu’nun yaklaşımını nasıl karşılaştırırsınız?

A.B.: Bu çok açık. Barış Kurulu’nun bir yılı aşkın süredir faaliyet gösterdiğini görüyoruz.

W.A.S.: Evet.

A.B.: Bu süre boyunca herhangi bir barış sağlanamadı. Ölümler devam ediyor, insani yardımlar hâlâ ihtiyaç sahiplerine ulaşmıyor. İnsanlar şimdi de son derece zorlu geçecek bir kışa hazırlanıyor. Gazze’de insanların gıdadan tamamen yoksun bırakıldığını gördük. Açlık yaratıldı ve bu durum hâlâ değişmedi.

Dolayısıyla Gazze halkı öncülük etmedikçe bu girişimin sonuç vereceğini ve koşulların değişeceğini düşünmüyoruz. Gelecekleri söz konusu olan insanların kendi gelecekleri hakkında karar verebilmeleri son derece önemli. Bu kararları, meseleyi muhtemelen ticari bir girişim olarak gören dışarıdan birileri vermemeli. Bu kabul edilemez. Burada insanların hayatlarından, çocuklardan, kadınlardan ve insan onurundan söz ediyoruz. Bu nedenle Gazze’nin yeniden inşa sürecine Gazze halkının öncülük etmesi gerektiğini düşünüyorum.

W.A.S.: Son soruya geçmeden önce Eren, senin sormak istediğin bir şey var mı?

E.İ.: Elbette. Aslında sorumu, sizin sözde Barış Kurulu hakkında sorduğunuz sorudan yola çıkarak şekillendiriyorum. Peter Thiel gibi milyarderlerin, milyarder CEO’ların sahip olduğu ve yönettiği şehir devletlerinden oluşan “ağ devletleri” fikrini öne sürdüklerini biliyoruz. Próspera ve Trump’ın Arnavutluk’ta hayata geçirmeye çalıştığı proje gibi örnekler var. Bunlar, ekonomi politikaları ve vergilendirme üzerinde kontrol sahibi olabilecekleri bölgeler.

Görünüşe göre bu girişimler, giderek derinleşen eşitsizlikler karşısında gündeme gelebilecek düzenlemelerden kaçınma çabasının bir parçası. Milyarderlerin servetlerini ve siyasi güçlerini koruyabilecekleri yeni güvenli alanlar yaratmaya yönelik bu koordineli çabalardan ve bunlara karşı nasıl etkili bir mücadele yürütebileceğimizden söz edebilir misiniz?

W.A.S.: Evet.

A.B.: Bakın, bu konuda yeterince ayrıntılı bilgiye sahip değilim ama şehirlerin ya da bölgelerin milyarderler tarafından yönetilebileceği düşüncesinin temelden yanlış olduğunu düşünüyorum. Deneyimlerimiz, gerçek bir hesap verebilirlik mekanizmasına ihtiyaç duyduğumuzu gösteriyor. Bu hesap verebilirlik halka karşı olmalı çünkü kendi geleceklerine karar vermesi gerekenler halkın kendisi. Dünyanın nasıl olması gerektiğine birkaç kişinin karar vermesi kabul edilemez.

Üstelik refah devleti konusunda yeterince deneyimimiz var. Geçtiğimiz yüzyıla bakın. Kamu sağlığına, eğitime ve sosyal güvenliğe yatırım yaparak daha eşitlikçi toplumlar oluşturduk. Herkesin geçinebileceği bir ücret almasını sağlayabildik ve işçilerin temel haklarını güvence altına aldık.

E.İ.: Ne değişti?

A.B.: İnsan hakları da güvence altındaydı ancak dünyadaki adaletsizlikleri gördüğümde zaman zaman karamsarlığa kapıldığımı söylemeliyim.

W.A.S.: Evet.

A.B.: Ama dünyaya daha geniş bir perspektiften bakarsanız bazı şeylerin değiştiğini görürsünüz. Ben insanların yalnızca mensup oldukları kast nedeniyle öldürülebildiği bir ülkeden geliyorum. Kast sistemine dayalı zulümler hâlâ devam ediyor ama azaldı.

Size daha çarpıcı bir örnek vereyim. İsviçre’ye sık sık gittiğim için bu örneği çok kullanıyorum. İsviçre’de kadınlara oy hakkının ne zaman verildiğini biliyor musunuz? 80’lerde mi? 70’lerin ortalarında. Bu kadar yakın bir tarihten söz ediyoruz. 70’lere kadar İsviçre’de kadınların oy hakkı bile yoktu. Avrupa’nın büyük bölümünde ise kadınlar oy hakkını 1910’larda, 1920’lerde kazanmaya başladı. Dolayısıyla bazı şeyler değişti.

Karamsar olmak istemiyorum. Martin Luther King’in söylediği söze gerçekten inanıyorum: Tarihin yayı uzun olabilir ama eninde sonunda adalete doğru eğilir. Ben buna inanıyorum. Evet, şu anda son derece baskıcı bir ortamdayız. Sıradan bir insansanız her gün adaletsizlikle karşılaşıyor, her sabah umutsuzluk hissiyle uyanıyorsunuz. Ama bence bizim görevimiz mücadele etmek. Eşitlikçi ve adil bir gelecek inşa edeceğiz.

W.A.S.: Harika. Aslında son sorum da tam olarak buydu. Küresel dayanışmanın giderek kırılganlaştığı, çok taraflı uluslararası kurumların insani felaketlere yanıt vermekte zorlandığı ve ekonomik ve siyasi gücün az sayıda insanın elinde yoğunlaştığı bir dönemde, daha adil ve eşitlikçi bir dünyanın hâlâ mümkün olduğuna inanıyor musunuz? Size umut veren nedir? Yurttaşlar ve toplumsal hareketler değişim için nereye yönelmeli? Aslında siz de az önce bu konudan söz ediyordunuz ama belki biraz daha ayrıntılı ele alabiliriz.

A.B.: Evet, bu konuyu biraz daha ayrıntılı konuşmaktan memnuniyet duyarım. Öncelikle, çok taraflılığın bir alternatifi olmadığını düşünüyorum. Tek kutuplu bir dünyada yaşayamayız. Dünya savaşları, özellikle de İkinci Dünya Savaşı deneyimi, bize çok taraflı bir mekanizmaya ihtiyaç duyduğumuzu öğretti. Birleşmiş Milletler de savaş sonrası oluşan uzlaşının bir ürünü ve belli ölçüde barışı sağlamayı başardı. Evet, dünyanın dört bir yanında savaşlar yaşandığını söyleyerek buna itiraz edebilirsiniz. Ancak geçmişle karşılaştırdığımızda savaşların azaldığını görüyoruz.

Bugün karşı karşıya olduğumuz sorun, çok taraflılığa, insan haklarına ve hukukun üstünlüğüne dayanan savaş sonrası ortak değerler ve ilkeler üzerindeki uzlaşının giderek zayıflaması. Dolayısıyla halk hareketleri ve toplumsal hareketler olarak görevimiz, bir araya gelmek, yeni dayanışma ilişkileri kurmak ve adaleti temel alan yeni bir gelecek vizyonu ortaya koymak. Bu, herkes için adalet ve insan hakları demek.

Bana umudun nerede olduğunu soruyorsunuz. Etrafınıza bakın. Gençler ayağa kalkıyor. Teknoloji milyarderlerinin kontrolünü de otoriter rejimleri de kabul etmeyecekler. Değişimin gerçekleştiğini görüyoruz ve bu bana muazzam bir umut veriyor.

Bir de sözlerimi biraz daha sakin bir notla bitirmek isterim.

E.İ.: Elbette, buyurun.

W.A.S.: Evet.

A.B.: Evet, sokaklara çıkan, protestolara katılan binlerce genç bana muazzam bir umut veriyor. Ama aynı zamanda kendi ülkemde ve dünyanın başka yerlerinde yaşayan sıradan, yoksul insanlarla da zaman geçirdim. Bu insanların geçinmelerine yetecek bir ücretleri bile yok. Buna rağmen her sabah uyanıp daha iyi bir gelecek için var güçleriyle çalışıyor, emek veriyorlar. Onlarla biraz zaman geçirin. Klimalı odalarda otururken insanı saran karamsarlığın nasıl dağılıp gittiğini göreceksiniz. Onlarla zaman geçirdiğinizde, adil ve eşitlikçi bir gelecek için mücadele etmekten başka seçeneğimiz olmadığını anlayacaksınız.

W.A.S.: Kesinlikle, yüzde yüz katılıyorum. Oxfam International İcra Direktörü Amitabh Behar, çok teşekkür ederiz.

E.İ.: Teşekkürler

A.B.: Teşekkür ederim, çok teşekkürler.

W.A.S.: Evet, sizinle konuşmak gerçekten çok güzeldi. Teşekkür ederim.


Amitabh Behar kimdir? Amitabh Behar, Hindistanlı insan hakları ve sosyal adalet savunucusudur. Oxfam International İcra Direktörüdür. Ekonomik eşitsizlik, yoksullukla mücadele, iklim adaleti ve demokratik haklar alanlarında çalışmalar yürütmektedir.

Benzer İçerikler

Pramesh Pokharel: “Çözümler halkların elinde, gezegeni soğutan biziz”
11 Kasım 2026
Eren İleri, Waseem Ahmad Siddiqui, Pramesh Pokharel
Sabnam Lama: “Biz kredi istemiyoruz; koşulsuz, borç yükü getirmeyen hibeler talep ediyoruz”
12 Kasım 2026
Waseem Ahmad Siddiqui, Sabnam Lama, Soumya Dutta
Laga luga mı, fosil yakıtlardan çıkış mı? - COP31 Özel Yayını Şimdi

COP31'de neler konuşuluyor, hangi kararlar alınıyor? Resmî müzakerelerden alternatif zirvelere, iklim hareketinin seslerinden gezegenin geleceğini belirleyecek tartışmalara, Antalya'dan gelişmeleri COP31 Özel Yayını'nda takip ediyoruz.

  -     
● Canlı Yayın
—
Şimdiki
—
Sıradaki
—
Sıradaki
—
Sıradaki