Kenan Kahya: "Tüm sorumluluk krizden çok olumsuz etkilenen toplulukların omuzlarına"
COP31 kapsamında Yeşil Düşünce Derneği'nden Kenan Kahya ile iklim finansmanında sorumluluk paylaşımını, adil geçişin geleceğini ve elektrifikasyon tartışmalarını konuşuyoruz.
İ. M: Evet, İklim Ağı paydaşlarından Yeşil Düşünce Derneği'nden Kenan Kahya bizlerle birlikte mikrofonu paylaşacak. Bu yarım saate hoş geldin Kenan.
K. K: Hoş bulduk İlksen. Burada olmak çok güzel. Çok teşekkürler davetiniz için.
İ. M: Ne demek, biz teşekkür ederiz. Birlikte izliyoruz İklim Ağı'yla. Tematik temalar etrafında aslında COP31'de farklı boyutlarda tartışma imkânı buluyoruz. Evet, imece uygulamasının güçlendirilmesi teması söz konusuydu bugün. Sona artık yaklaşırken biz de buradan başlayalım. Yani bu neyin imecesi? Krizden en çok etkilenenler hem uyumun maliyetini üstlenip hem de bunun için borçlanacaksa burada sorumluluk nasıl paylaşılmış oluyor gibi temel bir soru var. Bugün işte çerçeve karar ya da örtü karar yayınlandı. İkinci taslak yayınlandığında fosil yakıtlar tabirinin çıkarılmasının yanı sıra iklim finansmanına ilişkin daha da müphemleşildiğini görüyoruz siyaset bakımından. Dolayısıyla bu soru iyice meşrulaşıyor gibi gözüküyor.
K. K: Kesinlikle. Yani imece, evet, güzel bir kavram ama buradaki varlığı açıkçası biraz sorgulattı. Nasıl buraya eklendiği yönünde. Bir noktasıyla dayanışmayı, kolektif emeği, ortaklaşa üretimi anlatan çok hoş bir kavram. Ama burada olması da biraz anlamakta zorlandığımız bir şey. Çünkü tam da dediğin gibi, iklim krizine neden olanlar bu sorumluluğu paylaşmıyorlar, o sorumluluğu yerine getirmiyorlar, finansman sağlamıyorlar. Bunun sonuçlarıyla mücadele etmek için yine bu sonuçların kötü ve olumsuz etkileri, krizden çok olumsuz etkilenen toplulukların omuzlarına bırakılıyor. Burada bir sorumluluk paylaşımı söz konusu değil.
Biraz da buradan değerlendirmek lazım. Bugün itibarıyla da müzakerelerde çok önemli tıkanıklıklar var. Bahsettiğim başlıklar başta olmak üzere; azaltım çalışma programları, karbon piyasalarının kuralları meselesi, uyum finansmanı konusu çok ciddi sıkıntılı. Onun dışında kayıp ve zarar finansmanı keza. Dolayısıyla buralarda çok ciddi anlaşmazlıklar söz konusu.
İ. M: Bir buçuk derece hedefi tekrarlandı bugün Başkanlık toplantısında hem Kurum hem de COP'un... Yani bir buçuğu... Şimdi kesin geçilecek diyen görüş de yine hepimizin bildiği bir görüş. Ama geçilmemesi için herkes elinden geleni yapsın dediğinde de biraz imajı çağrıştırdı bana. Bunun nasıl olacağına dair, yani implementasyon kısmı eksik gibi gözüküyor.
K. K: Öyle görünüyor ki bugün de ikinci taslak çerçeve metni çıktı. Orada da çok ciddi eksiklikler var. Bir buçuk derecenin artık aşılacağına bilim insanları hemen hemen kesin gözüyle bakıyor. Yani bu COP sürecinde şunu gördük: Kimi ülkeler IPCC isminin bile geçmemesi tarafındaydı. Çok absürt bir durum. Sadece "bilim" genel olarak geçsin tarafındaydılar ama artık bilim bunu bize söylüyor. 1,7-1,8 derecenin artık önüne geçemeyeceğimizi, oralara geleceğimizi söylüyor.
Bugün ama şunu da gördük: Artık bu 1,5 derecenin altına tekrar çekme hedefi vardı, en hızlı şekilde. Ama bugün bu karardan da geri dönüldü. Çerçeve taslak metinden 1,5 derecenin altına bir an evvel çekme sorumluluğu da aslında çıkarılmış oldu.
Aslında bu bile bizim için önemli bir hedefti. Çünkü malum, sürekli yeni bir hedef konuyor. Çünkü yeni bir eşik aşılıyor. Her seferinde de ne yazık ki bir önceki mevzimizden biraz daha geri çekiliyoruz ve yeni hedeflere razı geliyoruz. Bir zamanlar önlemekten söz ettiğimiz sonuçları artık bugün sınırlamaya, ardından da onlarla yaşamaya, uyum politikalarına odaklanıyoruz.
Bununla birlikte, emisyon azaltımını hızlandırmanın yanı sıra iklime uyum meselesine de çok ciddi öneriler sunuyor, uyum politikaları sunuyor. Çünkü dediğimiz gibi, yıllardır "İklim krizi geliyor, toplumsal hayat değişecek" diyorduk ama artık o eşik geçildi.
İ. M: Yani evet, etkilerle nasıl başa çıkılacağı, adaptasyon meselesinin konuşulması gerekiyor ama dediğim gibi hedefler geriye çekildikçe zaten bu konuda bir sabırsızlık da oluyor gibi gözüküyor. Oysa günlük hayatımızdan ekstrem hava olaylarıyla bunu gayet iyi biliyoruz. Ama ne yazık ki böyle bir mevzi düşmesi de söz konusu. Evet, devam edelim. Belki Global Stocktake'e geçebiliriz. Benzer bir tartışma orada da var.
K. K: Gündelik hayatı birazcık daha açabiliriz aslında. Gerçekten sıcaklık krizleriyle boğuştuğumuz bir 2026 geçirdik. Özellikle Küresel Kuzey ülkelerinin bunu çok ciddi yaşadığı hepimizin malumu. Artık bir serinleme hakkı da aslında bir hak olarak tanımlanmaya başladı. Çünkü iklim kriziyle birlikte görüyoruz ki insan haklarının zemini de daha fazla genişlemek zorunda.
Ama vaziyet böyleyken, bugün COP31'de tartışılan küresel durum değerlendirmesinin yıllık diyaloğu meselesi var. Müzakere notlarını irdelediğimizde görüyoruz ki artık sonuç metninde Paris Anlaşması'nın temel hedeflerinden biri olan 1,5 dereceye yer verilmesi bile pazarlık konusu haline geldi. Birçok ülke buna karşı açıklamalar yaptı. Neyse ki bugün gördüğümüz çerçeve metninde korundu ama hâlâ bunun pazarlık ediliyor olması bile üzerinde düşünülmesi gereken bir uyarı olarak karşımızda duruyor.
Bir de yetmezmiş gibi, küresel durum değerlendirmesiyle ülkelerin ulusal iklim hedefleri arasındaki hayati bağlantı da artık kurulmamaya başladı. Bu çok önemli. Çünkü durum değerlendirmesi aslında bütün ülkelerin kolektif olarak nasıl, ne yönde ilerlediğini görebilmek için çok önemli bir mekanizmaydı. "Ölçemediğini yönetemezsin" derler. Biraz bunun gibi: Ne yapıyorduk? Hedefler koyuyorduk, bunları uyguluyorduk. Beş yılda bir de durup bir dönüp bakıyorduk: Neredeyiz? Buradan nasıl hedefler ve politikalar çıkarabiliriz?
Ama artık bu analitik ve önemli metodolojinin de maalesef içi boşaltılmış oluyor. Umarız böyle olmaz ve bu dönüşür. Bunun için zaten mücadelemiz sürüyor.
Burada farklı ülkelerden farklı görüşler de geldi. Yani bir yandan yine mevzi kaybedildi. Bir ülke, 1,5 derece referansını içermeyen mevcut metnin kabul edilmesini bile önermek zorunda kaldı. Afrika Grubu bunu çok acı verici buldu ama yine de maalesef mevcut metinle devam edilmesini savundu. Bazı ülkeler gene neredeyse veto edeceklerdi. Veto demeyelim ama tespitte hata olmaz. Birleşmiş Milletler İklim Değişikliği Çerçeve Sözleşmesi'nin 16. kuralını gündeme getirerek, uzlaşma sağlanamadıysa bu konuyu bir sonraki toplantıya aktaralım dediler.
Bunlar hep bizim için bir zaman kaybı olarak görülüyor. Oysa çok acil bir durum. Şöyle desek hatalı olmaz: Filler tepişmeye devam ediyor bir şekilde ama burada iklim adaleti baskısının altında kalan insanlar olan bitenin bedelini ödüyor.
Bir buçuk derece meselesinin önemine tekrar dikkat çekmek şu açıdan da önemli: Uluslararası Adalet Divanı'nın 2025 yılında açıkladığı bir iklim değişikliği danışma görüşü vardı. Bu görüş sayesinde artık iklim kriziyle ilgili hedeflerimize uyulup uyulmadığı uluslararası hukuk bakımından da değerlendirilmeye başlanmıştı. Eğer bu 1,5 derecelik hedef metinden çıkarılırsa, şimdilik yok ama tekrar gündeme gelebilir, böyle bir risk var. Dolayısıyla buraya dikkat çekmek gerekiyor. Çok önemli kazanımlarımızı kaybetmememiz gerekiyor. Çünkü...
İ. M: Diyebilirim. Evet, aynen öyle. Yani önemli bir kazanım. Bir yandan da neyin icraatın yönünü belirleyen referansların ortadan kaldırılması gibi, bilimden uzaklaşmak, IPCC'nin bile tartışılması ve 1,5 derecenin... Evet, girdi, ikinci taslakta vardı. Yeniden çıkmış halde olmamız gibi bir durum var. Yani böyle kümülatif birikmiyor gibi. Siyasi mücadele bir yandan da böyle gitgellerle söz konusu oluyor. Peki kaynaklar meselesine geçelim mi, finans meselesine?
K. K: Bu da çok ayrı bir tartışma konusu oldu.
İ. M: Evet, vaatler, hedefler, bunların nasıl gerçekleşeceği meselesi... Bunlar arasındaki çatallanmayı ben kafamda çok hızlıca anlatıyorum. Evet, bugün zaten günün Fosil'i de Fransa almış vaziyette. İklim finansmanına...
K. K: Hiç katkı...
İ. M: Bulunacağını söyleyerek sıfır katkı verdi. İtalya ile birlikte sıfırcılar arasında İngiltere, Amerika Birleşik Devletleri ve Brezilya da şu anda henüz hiç katkı vermemiş olanlar arasında yer alıyor. Nasıl olacak peki?
K. K: Yani otur otur sıfır diyoruz ama maalesef çözüm gerçekten kolay görünmüyor. Her ülkede de çok ciddi siyasi sorunlar var.
İ. M: Avustralya bu arada, Brezilya diyerek değil mi? Yanlış söyledim.
K. K: Özür dilerim. Avustralya'yla birlikte. Yani "Ölüme gösterip sıtmaya razı etmek" derler ya, az önce bir buçuk dereceyle ilgili o geldi. Çok net anlatıyor gerçekten. Kendi de çok güzel bağlanmış oldu.
Yani imece deniyor. Peki bu imeceyi yapacak mı bakalım devletler? Bugün de gördük ki açıklamalardan yapmayacaklar gibi görünüyor. Bizim daha fazla baskı üretmemiz gerekiyor bu noktada. Çok ciddi bir tarihsel sorumluluk meselesi var. Paris Anlaşması'nın 9.1 maddesini artık hepimiz hemen hemen ezberledik. Gelişmiş ülkelerin gelişmekte olan ülkelere finans sağlama yükümlülüğü çok açıkça tanımlanmış.
Bu, Bakü-Belém Yol Haritası'nda da var. 2035'e kadar her yıl 1,3 trilyon dolarlık bir iklim finansmanının harekete geçirilmesi hedef olarak konmuştu. Ama bu rakamın tamamı gelişmiş ülkelerin sağlayacağı kamu finansmanı değil. Çok daha geniş bir mobilizasyondan bahsediyoruz.
Ama tam da dediğin gibi, bugün açıklanan fon destek miktarı sadece 50 milyon dolar. Bu çok çok küçük bir rakam. İkinci cover decision, çerçeve metninin ikinci taslağında da ilk taslakta öngörülen 120 milyar dolarlık toplam finansman paketi çıkarıldı. Bu da yine çok sıkıntılı.
Aradaki uçurum o kadar büyük ki... Düşünün, bir eviniz var. İklim krizi yüzünden bu eviniz başınıza yıkıldı. Yeniden inşa etmek için sorumlulara gidiyorsunuz. Bugünün parasıyla 2,5 milyon liralık kaynak talep ediyorsunuz. Bu sizin için bir lütuf değil, bu bir hak. Çünkü kaybettiğiniz yaşam koşullarını yeniden kurmak istiyorsunuz. Sadece uğradığınız zararın karşılanmasını istiyorsunuz. Ama siz 2,5 milyon isterken size kalkıp 100 lira veriyorlar. Hadi 1.000 lira veriyorlar. Bu kadar büyük bir uçurum var. Kabaca böyle tanımlanabilir.
Bu paranın da tamamı hibe değil. Önemli bir kısmı geri ödemek zorunda kaldığınız bir borç, bir kredi. Buna biz tabii ki itiraz ediyoruz. Çünkü iklim krizine en az neden olan, sorumluluğu en az olan insanların bu sonuçlarla mücadele edebilmek için bir de borç yükü altına girmesi adaletsizlikleri pekiştirecek.
İklim finansmanının bir yardım, bir hayırseverlik olmadığını anlamak lazım. Tamamen sorumluluk ve hakkın yeniden sağlanmasıyla ilgili.
Burada iklim finansmanının biraz daha derinliğine indiğimizde çok fazla politik ayrım olduğunu görüyoruz. Konuşulurken sürekli özel sektör yatırımları, sermayenin harekete geçirilmesi, yatırım yapılabilir projeler gündeme geliyor. Bunlar tabii ki önemli. Sonuçta karbonu atmosferden çekecek projeler de yapılabilir, karbonsuz enerji üretimi de... Ama dönüp baktığımızda iklim finansmanındaki yatırımlar hep kâr beklentisiyle yapılıyor. Bunun nedeni basit çünkü özel sektör kâr beklentisiyle hareket eder.
Ama uyum yatırımlarına baktığımızda çoğu kârlı değil. Hatta yük olarak bile görülüyor. Bugün Nepal'de yaşayan insanlara destek vermek birçok şirket için maalesef bir yük. Selden korunma, sağlık altyapısı, içme suyu, kırsal dayanıklılık gibi ihtiyaçlar piyasa getirisiyle ölçülemez.
İ. M: Bugün Murat Kurum konuşmasında çok kısa bir soru-cevap kısmında şunu demişti: ABD ve Çin burada değil, diye bir soru geldiğinde, "Çin'le zaten çok temas halindeyiz. Ellerinden geleni yapıyorlar. Hatta yenilenebilir enerji konusunda da öncüler. Bir yandan da ABD'li bürokratlarla konuşuyoruz. Onlar şu an finansmana sıfır katkılarının olmasının sebebi, biliyor musunuz, para yatıracak bütçe bulamıyoruz, pardon, proje bulamıyoruz" demişler. Yani konuya proje olarak bakmakla ilgili bir mesele var burada galiba. Çünkü aslında bu kamu bütçesi olarak görüldüğü takdirde bütün karmaşıklık ortadan kalkacak değil mi?
K. K: Kesinlikle. İmeceyi o zaman yapabiliriz ancak.
İ. M: Proje değil yani.
K. K: Proje değil, kamusal bir şey olmalı zaten. Yani aslında kırsaldan gelen imece kavramı bir müştereklik, müşterek bir haldir. Ama biz burada artık iklim finansmanında dönüp aynı yere, özel sektör ve proje odaklı bir noktaya dayandık. Bunu tekrar kamulaştırmak da aslında hepimize düşen politik bir amaç. Bunu konuşulabilir kılmak da çok önemli. Buradan belki adil geçişe de geçebiliriz.
İ. M: Lütfen öyle yapalım.
K. K: Çünkü tam da orası, yani finansman olmadan nasıl adil geçiş yapacağız? Geçen sene bunun için birçok devlet aslında uluslararası bir mekanizma geliştirilmesi konusunda uzlaşmıştı. Ama Antalya'da maalesef bu Belém-Antalya Mekanizması meselesi de çok somutlaştırılamadı. Dolayısıyla pek iç açıcı değil. Ne bir kurumsal yapı tanımlandı ne bir finansman tanımlandı. Zaten bugün açıklanan hedefler ortada. Dolayısıyla bir karar alma düzeni de yok.
Buradan maalesef çok önemli sorunlar çıkabilir. İşçilerin, gençlerin durumu, özellikle fosil yakıtlardan çıkıştan doğrudan etkilenecek ve sosyal duyarlılığı çok yüksek toplumsal gruplar var Türkiye'de. Onların ve dünyadaki insanların bu yeni düzene nasıl adapte olabilecekleri meselesi hiç konuşulmuyor, en azından çok az konuşuluyor.
Uluslararası kurumlar arasında bir koordinasyon da kurulması gerekiyordu ama artık böyle bir yapı maalesef şu anda söz konusu değil. Böyle olmayınca adil geçiş de çok kısır bir düzeyde kalıyor.
Şöyle bir tehlike görüyoruz açıkçası: Elbette ki COP31'in sonunda adil geçişe dair bir şey çıkacaktır ama çok kısır bir düzeyde, çok sınırlı bir etki olabilir.
Adil geçiş bir süredir hayatımızda. Birçok şirket sürdürülebilirlik raporu hazırlıyor. Çevreye çok ciddi zararlar veren, yerel topluluklara çok ciddi zararlar veren şirketler dahi sürdürülebilirlik raporları hazırlıyor. Bunları görüyoruz. Güzel güzel hedefler, tablolar, göstergeler, bol bol iyi niyetli hedefler... Ama dönüp bakıyorsun, aslında bunların gerçek pratik hayatla hiçbir ilgisi yok. Hatta tam aksine, daha kötü etkiliyor.
Adil geçişin böyle bir raporlama faaliyeti seviyesine dönüşmemesi gerekiyor. Buna dönüşürse onun da tartışmalarının içi boşalabilir. Tıpkı bence bugün imece kavramının burada olmasının biraz içini boşalttığı gibi.
Dolayısıyla tekrar sormak gerekiyor: Santral kapandığında işçiler ne olacak, nasıl yaşayacaklar? Kadınlar, gençler nasıl geçim kaynaklarına erişecekler? Ama buraya konu gelmiyor maalesef.
Finansmanda da sürekli özel sektöre vurgu yapılıyor. Elektrifikasyon konusunda da mesela bütün finansman oraya kayacak gibi görünüyor.
İ. M: Evet, öyle gözüküyor. Avustralya'nın da büyük desteği bugün tekrar ifade edildi. Öte yandan Türkiye'nin bu COP31'den başarıyla çıkacağına dair görüş de hayli kuvvetli. Şu anda işaretler de o yönde gibi gözüküyor. Neler söylemek istersin elektrifikasyona dair?
K. K: Evet, o da ciddi tartışmalı bir süreçten geçti. Avrupa ülkeleri "Elektrifikasyon ama nasıl bir elektrifikasyon?" konusunu bol bol gündeme getirdiler. Biz de aslında o çizgideyiz. Bugün ikinci taslak metinde de gördük. 35x35 hedefi girdi. Dolayısıyla öyle görünüyor ki artık böyle bir hedefle çıkmaya iyice yaklaştık.
Bu hedef, tekrar etmek gerekirse, 2035 yılına kadar küresel nihai enerji kullanımının yüzde 35'inin elektrikle karşılanmasıyla ilgili. Dün itibarıyla 75 ülke buna destek verdiğini de açıklamış oldu.
Bu tabii ki çok önemli. Elektrifikasyon da mücadele açısından önemli bir noktada ama bu tek başına krizin çözümü değil. Çünkü hangi kaynaktan üretileceği çok önemli. Bugün ikinci karar taslağında yine fosil yakıtlardan çıkışa dair hiçbir şey yoktu. Kömürün adı bile yoktu mesela.
Ve sadece bu mesele de değil. Enerji altyapısının mülkiyeti kimde? Bu yatırımlar kimlerin ihtiyaçlarına göre planlanıyor? Bugün bile hâlâ enerjiye erişemeyen yüz milyonlarca insan var. Bu sorular maalesef yanıtsız kalıyor.
Bunun yerine biz daha çok elektrikli otomobil dönüşümüne odaklanıyoruz. Belki hiç konuşulmuyor ya da çok az konuşuluyor: Âdemimerkeziyetçi şehirler tasarlayalım da daha az otomobil kullanalım, otomobil kullanımına daha az ihtiyaç duyalım. Otomobil kullanımı arttıkça, elektrikli otomobil kullanımı arttıkça ekstraktivizm de artıyor. Bunu da görüyoruz.
Afrika'da vahşi madencilik yapılıyor maalesef. İklim finansmanı diyoruz. Peki Afrika ülkelerinde, örneğin iklim kriziyle başa çıkmak zorunda kalan insanlara mı gidecek bu finansman, yoksa elektrikli otomobil üretmek isteyen, örneğin Aladağ'da 19 işçinin bin derece sıcaklıkta ölmesine neden olan şirketlerin elektrikli otomobiller üretmesi için mi gidecek finansman? Burada da çok ciddi bir sorun olduğu ortada.
Bir taraftan da şöyle bir gerçek var: Bu kadar büyük bir elektrik tüketimi, çok daha fazla elektrik tüketimi anlamına da gelecek. Bu noktada bizim biraz mevcut ekonomik modeli sorgulamamız gerekecek diye düşünüyoruz.
Çünkü sadece fosil yakıtlardan çıkış anlamına gelmiyor elektrifikasyon. Elektrik tüketimi dedik ama yenilenebilir enerji artışını da koymuşlar ikinci taslak metne. Üç katına çıkarılmasına yönelik bir hedef var. Tamam, çok güzel ama üç katına çıkarılacak olan o ekstra enerji aslında artan elektrik tüketimini karşılayacak. Dolayısıyla bugünkü düzende hiçbir şey değişmiyor aslında. İkinci taslak metnin bize getirdiği ne var? Soru işareti. Maalesef. Dolayısıyla bunu da tekrar düşünmemiz gerekecek diyebilirim.
İ. M: Evet, yani siyasi manada bize ne getirdiği müphem bu ikinci taslağın da. Büyük şirketlerin ve sermaye gruplarının yine belirleyici olduğu ekonomi... Bu zaten bildiğimiz hikâye. Ama işte kuralları değiştirmek gerekiyordu. Panama İklim Bakanlığı'nın da dün yaptığı açıklamada bilmiyorum, mahir olunabilecek mi bunda? Pek öyle gözükmüyor şu anda ama mücadele de bir yandan sürüyor tabii ki.
Bugün senden bir saat kadar önce Halkların İklim Zirvesi'nden de sesler aktardık. Orada aslında birbirini dinlemenin, birbirine dokunmanın, birbirinin hikâyesini dinlemenin kıymeti de bir yandan anlatılmaya çalışılıyor. Mücadele de sürüyor yani. Bunu da söylemezsek kötü hissedeceğim kendimi. Manzara çok kötü olmakla birlikte tabii ki biz biraz şu an önümüzdekini teşhis ediyoruz. Son bir iki dakika kapanış için sana geri vereyim mikrofonu.
K. K: Dinleyenler söylenmesinler bize. Biz COP'ta mavi alana maruz kalınca buradaki bu kısır tartışmalar tabii ki biraz umut kırıyor ama Halkların İklim Zirvesi'ndeki bugünkü buluşma çok renkliydi gerçekten. Çok ciddi bir çaba var. Ve bu çabalar mutlaka iklim krizinin etkileriyle mücadeleye yansıyacak.
Bizim burada yapmamız gereken, o toplulukların uyum kapasitesini güçlendirmek için bol bol dayanışma örnekleri sergilemek, yerel dayanışmayı büyütmek ve bununla ilgili neler yapabileceğimizi konuşmak. Neler yapabileceğimizi biliyoruz. Tabii siyasi irade burada tıkanıklıklara yol açıyor. Kaynaklar onların kontrolünde oluyor.
Belki imeceye de buradan tekrar bakmak lazım. Çünkü burada sorumluluğu olanların yükümlülüklerini yerine getirmediği bir dünya var. Krizin faturası da etkilenen toplulukların sırtına bırakılmış durumda. Biz tekrar o kaynakların, emeğin ve karar yetkisinin adil biçimde paylaşılması için mücadele edeceğiz, elimizden geleni yapacağız diyelim.
İ. M: Çok teşekkür ediyoruz Kenan Kahya. Burada olduğun için, Yeşil Düşünce Derneği'nden, İklim Ağı paydaşı olarak bugün mikrofonu seninle paylaştık. İmece neyle, kimin imecesi? Bunları bir önümüze alıp sorduk. Şimdi tüm bunlara cevap da Jamel Okway'dan vereceğiz. "Emergence on Planet Earth" dinleyerek sonlandırıyoruz. Evet, Dünya Gezegeni. Kenan'ın da acil durumu herhalde yayında yeteri kadar hissettirebilmişizdir. En sonunda Kenan'ın katkısıyla... Çok teşekkürler Kenan.
K. K: Teşekkürler tekrar.
İ. M: Tüm dinleyenlere de çok teşekkür ediyoruz. COP31 yayınımız bugünlük bitti. Yarın sabah 9 itibarıyla yeniden alandayız.
Benzer İçerikler
Ayşe Ceren Sarı: “İklim finansmanında yalnızca ne kadar para toplandığına değil, kime ulaştığına da bakmalıyız”
İlksen Mavituna, Ayşe Ceren Sarı
Ümit Şahin'le COP31 | 16 Kasım 2026
Ömer Madra, Özdeş Özbay, Ümit Şahin
Yağız Eren Abanus: "Belém-Antalya mekanizmasını istiyorsak bunun ulusalda da yansımalarını göstermeliyiz"
İlksen Mavituna, Yağız Eren Abanus
Tanyeli Sabuncu: “Ekolojiyi ekonomiye feda eden anlayışa dur demeliyiz”
İlksen Mavituna, Özdeş Özbay, Tanyeli Sabuncu