Hossein Ayazi: “Karşımızdaki asıl tehdit, insanların göç etmesi değil; onları göç etmek zorunda bırakan sistemler”

Image

Waseem Ahmad Siddiqui: Bugün konuğumuz, Kaliforniya Üniversitesi Berkeley Ötekileştirme ve Aidiyet Enstitüsü araştırma eş direktörü Houssein Ayazi. Sayın Hossein, bize katıldığınız için teşekkür ederiz.

Hossein Ayazi: Beni ağırladığınız için ben teşekkür ederim Waseem.

W.A.S.: Öncelikle çalışmalarınızdan söz etmek istiyorum. Elsadık Elşeyh ile birlikte hazırladığınız 2017 tarihli Hareketli Hedefler başlıklı çalışmanızdan bu yana küresel zorunlu göç üzerine araştırmalar yürüttünüz. Bugüne kadar bu konuda altı rapor yayımladınız.

Ben de iklim mültecileri konusunu ele alan iki raporunuza odaklanmak ve size bu konuda üç soru yöneltmek istiyorum. Bunlardan ilki, 2019’da ortak yazarlığını üstlendiğiniz İklim Krizi ve İnkâr Edilen Haklar başlıklı rapor. Diğeri ise yanlış hatırlamıyorsam 2020’de yayımlanan ve o tarihten bu yana çalışmalarınızı sürdürdüğünüz İklim Krizi, Yerinden Edilme ve Yerinde Kalma Hakkı başlıklı raporunuz.

H.A.: Evet.

W.A.S.: İlk raporunuzla başlayalım: İklim Mültecileri: İklim Krizi ve İnkâr Edilen Haklar. İklim krizi, dünya genelinde yerinden edilen mültecilerin sayısında şimdiden büyük bir artışa yol açtı. Bu rapor, deniz seviyesinin yükselmesi ve çölleşme gibi uzun vadeli felaketlerin yanı sıra fırtına ve yangın gibi ani felaketlerin de özellikle Küresel Güney'de ve ada ülkelerinde yaşayan halkları ciddi biçimde tehdit ettiğini ortaya koyuyor. Raporda, “iklim mültecileri” ifadesinin hukuken kabul edilmiş bir terim olmadığını da belirtiyorsunuz.

Bugün Antalya'da, COP31 İklim Zirvesi'ndeyiz. Birleşmiş Milletler İklim Zirvesi COP31'de kapalı kapılar ardında neler konuşulduğunu bilmiyoruz. Ancak dışarıda yaşananlar bize umut veriyor. Bugünün koşullarında iklim mültecileri meselesini nasıl değerlendiriyorsunuz? Bir de raporunuzda kullandığınız “petro-zulüm” kavramıyla ne kastettiğinizi açıklayabilir misiniz?

H.A.: Harika. Sorunuz ve bu çalışmayı gündemde tuttuğunuz için çok teşekkür ederim.

Bence en anlamlı başlangıç noktası şu: Evet, iklim kaynaklı yerinden edilme konusu geleceğe yönelik planlamalar gerektiriyor. Ancak tam da söylediğiniz gibi, bu durum dünya genelinde milyonlarca insanın şu anda bilfiil yaşadığı bir gerçek. Giderek şiddetlenen fırtınalar, orman yangınları, kuraklık ve deniz seviyesinin yükselmesi nedeniyle yerinden edilen insanlar var. Bunun yanı sıra, insanların geçimlerini sürdürebilmeleri ve topluluklarının varlıklarını devam ettirebilmeleri için gerekli koşulları zaman içinde aşındıran, yavaş ilerleyen süreçler de söz konusu.

Bence bu çevresel süreçlerin; kimin bu etkiler karşısında savunmasız kalacağını, kimin toparlanmak için gerekli kaynaklara sahip olacağını, kimin yaşadığı yerde kalabileceğini ve kendi topluluğuyla birlikte sağlıklı, güvenli ve onurlu bir yaşam sürdürebileceğini belirleyen siyasi ve ekonomik düzenlemeler içinde gerçekleştiğini anlamak çok önemli.

Hukuki tanınma meselesine gelince, bunun üzerinde durulması gerekiyor. Çünkü iklim kaynaklı göç ve yerinden edilme tartışmalarında konu çoğu zaman bu noktaya indirgeniyor. Raporda da belirttiğiniz gibi, “iklim mültecileri” terimi 1951 Mülteci Sözleşmesi kapsamında ayrı bir hukuki kategori olarak tanınmıyor. Sözleşme, mülteci kavramını hukuki koruma altındaki bir statü olarak tanımlıyor. Bunun nedeni ise sözleşmenin belirli bir zulüm anlayışı temelinde hazırlanmış olması. Fakat bu yaklaşımın uygulanabilmesi için zulmü gerçekleştiren bir failin belirlenmesi gerekiyor. Bu, bir hükümet ya da ülke sınırları içindeki başka bir yapı olabilir. Ayrıca failin, kişinin doğduğu ülke içinde bulunması ve uyguladığı zulmün sözleşmede koruma altına alınan gerekçelerle bağlantılı olması gerekiyor. Bunlar ırk, etnik köken, toplumsal cinsiyet ve benzeri ayrımcılık temelli gerekçeler olabilir.

1951 Mülteci Sözleşmesi elbette kendi başına son derece önemli ve etkili bir hukuki araç. Bunun faydasını bugüne kadar gördük. Ancak iklim krizi söz konusu olduğunda bu yaklaşım ciddi bir sorun yaratıyor. Çünkü iklim kaynaklı göçe yol açan güçler, ulusal sınırlar içinde işleyen mekanizmalar değil. Bunu çok iyi biliyoruz. İnsanları göç etmeye zorlayan güçler arasında fosil yakıt faaliyetleri, finans kuruluşları, uluslararası ticaret ve kalkınma düzenlemeleri gibi unsurlar var. Bunların tümü uluslararası ve küresel dinamikler.

Bizi “petro-zulüm” kavramına götüren nokta işte bu. Mevcut hukuki kategorilerden ve kavramsal çerçeveden yola çıkıyoruz ama aynı zamanda bunları yeniden ele almaya, insanların göç etmeye mecbur kalmasının ardındaki daha geniş nedenleri kapsayacak şekilde yeniden tanımlamaya çalışıyoruz.

“Petro-zulüm” kavramıyla anlatmak istediğimiz de tam olarak bu: Fosil yakıtlara bağımlılık ile çarpık bir dünya ekonomisinin ortaya çıkışı arasındaki ilişki. Bu bağımlılık, iklim krizi karşısında kırılganlığın artmasına ve nihayetinde insanların yerinden edilmesine de zemin hazırlıyor. Dolayısıyla meseleyi bu açıdan ele almakta fayda var.

Bir de tarihsel açıdan bakarsak, bugün etkileri giderek ağırlaşan bir iklim krizinin tam ortasındayız. Son birkaç yüzyıldır sömürgecilik ve emperyalizm, bugün Küresel Güney olarak tanımlanan pek çok ülkeyi kaynakların sömürülmesi, toprakların halkların elinden alınması, yabancı sermayenin mülkiyet edinmesi, şirketlerin bu ülkelere nüfuz etmesi ve emeğin farklı şekillerde sömürülmesi yoluyla küresel ekonomiye entegre etti.

Bütün bunlar günümüz ekonomilerini şekillendirmeye devam ediyor. Sömürgecilik döneminde olduğu gibi “sözde” sömürgecilik sonrası dönemde de bu süreçlerin etkisi hâlâ çok güçlü. Tarihsel olarak bu süreçlerin itici gücü yine fosil yakıtlar oldu.

Bugünse yeşil ekonomi, yeşil teknolojiler ve gündeme gelebilecek yenilenebilir enerji türleri etrafında yeni mülksüzleştirme biçimleri ortaya çıkıyor. Dolayısıyla “petro-zulüm” kavramını ele alırken bazı incelikleri de göz önünde bulundurmak gerekiyor. Çünkü yeşil enerji adı altında yürütülen kaynak sömürüsü de bu sürecin bir parçası olabiliyor.

Geçmişten günümüze uzanan bu yapılar, iklim krizinin kendisini yarattığı gibi krizin sonuçlarının da adaletsiz bir şekilde dağılmasına yol açtı.

“Petro-zulüm” kavramıyla ilgili paylaşmak istediğim ikinci nokta ise yalnızca iklim krizine ve insanların göç etmek zorunda kalmasına yol açan etkenlerle sınırlı değil. Krizin sonuçlarına nasıl karşılık verildiği ve bu sürecin nasıl yönetildiği de önemli.

Ülkeler ve topluluklar bu dinamiklere nasıl karşılık veriyor?

Bu çalışmalarımızda özellikle görünür kılmaya çalıştığımız ve bugün de sıkça karşılaştığımız tablo şu: Zengin ülkeler, yerinden edilmeye yol açan söz konusu yapısal sorunları ele almak yerine, çok iyi bildiğimiz başka yöntemlere başvuruyorlar. Bunların başında da sınırların giderek daha fazla askerileştirilmesi geliyor.

Gözetim artırılıyor, insanların hareket özgürlüğüne giderek daha fazla kısıtlama getiriliyor. İnsanların hangi koşullarda göç ettiğine bakılmaksızın, hareketliliklerine yönelik son derece cezalandırıcı ve baskıcı bir yaklaşım benimseniyor.

Burada ortaya koyduğumuz temel çelişki de tam olarak bu: Sermayenin, yatırımların ve kaynakların sınırlar arasında özgürce dolaşmasını sağlayan küresel ekonomik düzen, bu düzenin yarattığı sonuçlardan kaçan insanların hareketini kısıtlıyor.

Elbette bu kısıtlamalar herkes için aynı değil. Bazı insanların hareket etmesine izin veriliyor. Ancak çoğu zaman bu hareketlilik, güvencesiz çalışma koşullarını ve insanların göç ettikleri yerlerde yaşadığı güvencesizliği daha da derinleştirecek şekilde gerçekleşiyor. Çünkü bu insanlar gittikleri yerlerde sisteme dâhil ediliyorlar ama yalnızca ikincil ve bağımlı bir sınıf olarak.

Asıl üzerinde durduğumuz çelişki bu. İklim kaynaklı yerinden edilme meselesi bir küresel adalet, hesap verebilirlik ve tazminat meselesidir.

İzin verirseniz COP31 hakkında da biraz konuşmak isterim. Sizin de söylediğiniz gibi, kapalı kapılar ardında görüşmeler yapılıyor ve biz bunların ancak çok küçük bir bölümüne tanıklık edebiliyoruz.

Bu nedenle COP kapsamındaki platformlarda yürüttüğümüz tartışmalarda tazminat konusunu iklim finansmanından, Adil Geçiş'ten ve yerinden edilmenin gerçeklerinden ayrı ele almamak son derece önemli. Çünkü bütün bu meseleler birbiriyle derinden bağlantılı. Özellikle bu tür sorunların yapısal nedenlerini ortaya koyan bir bakış açısıyla yaklaştığımızda, söz konusu bağlantıları çok daha net görebiliyoruz.

Birkaç yıl önce kurulan Kayıp ve Zarar Fonu, son derece önemli bir kazanımdı. Bildiğimiz gibi bu, onlarca yıllık mücadelenin sonucunda gerçekleşti. Bu mücadeleyi, tamamen sular altında kalma tehlikesiyle karşı karşıya olan küçük ada devletleri ve gelişmekte olan ülkeler başlatmıştı.

Kayıp ve Zarar meselesinin, telafi ve onarım ihtiyacını anlamak ve iklim eylemini ilerletmek açısından temel bir araç olduğunu ortaya koydular.

Asıl mesele, bu mekanizmaların insanların yaşadığı zararları karşılamak için gerçekten gerekli ölçekte kaynak sağlayıp sağlayamayacağı, hesap verebilirliği tesis edip edemeyeceği ve ihtiyaç duyulan kurumsal değişiklikleri hayata geçirip geçiremeyeceği.

Evet, bir fon kuruldu ama bu fonu kim yönetecek? Kimler bu fona katkı yapmak zorunda kalacak? Kaynaklar nasıl dağıtılacak?

Bütün bu sorular, dönüştürücü güce sahip bu taleplerin ve mücadelelerin nasıl sulandırılabileceğini, sınırlandırılabileceğini ya da etkisizleştirilebileceğini gösteriyor.

Bence tam da bu bağlantıyı sürekli yeniden vurgulamamız gerekiyor. Ayrıca bu sürecin bugün içinde bulunduğumuz koşullarda nasıl şekillendiğini de anlamalıyız.

W.A.S.: Evet, kesinlikle. Şimdi ikinci raporunuza geçmek istiyorum. Bu raporda “yerinde kalma hakkı” kavramını şöyle tanımlıyorsunuz, alıntılıyorum: “Bu hak, yalnızca iklim nedeniyle yerinden edilen insanların hayatları altüst olduğunda güvenli bir yere yerleşebilme hakkı değil; aynı zamanda iklim krizi karşısında ve onları göçe zorlayan sömürücü, çıkar odaklı yapılara rağmen yaşadıkları yerde kalabilme hakkıdır.”

Sayın Hüseyin, raporunuzda yalnızca sınırları aşarak ülkelerini terk etmek zorunda kalan iklim mültecilerini değil, kendi ülkeleri içinde evlerini terk etmek zorunda kalan, yani ülke içinde yerinden edilmiş insanları da ele alıyorsunuz.

Bu konuyu biraz açabilir misiniz? İkinci raporunuzda hangi sonuçlara ulaştınız? Bu durumdan kaç kişi etkileniyor ve en çok hangi bölgelerde görülüyor?

H.A.: Bu sorunuz için çok teşekkür ederim. Bu konu, hem bizim çalışmalarımız hem de yerinden edilme ve göçün farklı boyutlarını anlamaya çalışan pek çok kişinin çalışmaları açısından son derece önemli.

Bence burada özellikle altını çizmemiz gereken bir nokta var. İklim mültecileriyle ilgili kamuoyundaki tartışmaların büyük bölümü neredeyse yalnızca uluslararası sınırları aşmak zorunda kalan insanlara odaklanıyor. Elbette bu, söz konusu dinamiklerin önemli bir boyutunu oluşturuyor. Ancak yalnızca uluslararası göçe odaklanmak, göç etmek zorunda kalan insanların maruz kaldığı koşulları ve ülke sınırlarını aşarak göç etme imkânı bulamayanların yaşadıklarını gözden kaçırmamıza neden olabiliyor.

Bir de şu var ki göç deyince yalnızca insanların uluslararası sınırları aşmasına odaklanmak istemiyoruz. Çünkü karşımızdaki asıl tehdit, insanların göç etmesi değil, onları göç etmek zorunda bırakan sistemler.

Sizin de belirttiğiniz gibi, iklim kaynaklı yerinden edilme vakalarının büyük bölümü ülkelerin kendi sınırları içinde gerçekleşiyor. Bunların çoğu da Küresel Güney'de yaşanıyor. Yani insanlar evlerini terk etmeye mecbur oluyor ama kendi ülkelerinin sınırları içinde kalıyorlar. Ülke içinde yerinden edilme dediğimiz şey tam olarak bu.

Bu insanlar, temel haklarının korunması ve korunma ihtiyaçlarının karşılanmasının yanı sıra hayatlarını yeniden kurabilmek için gerekli kaynaklara erişim konusunda da ciddi sorunlarla karşı karşıya.

2023 yılında yayımladığımız araştırma raporunda meselenin boyutlarını açıkça ortaya koymuştuk. Ülke İçi Yerinden Edilmeyi İzleme Merkezi'nin güncel verileri de bu tabloya önemli bir katkı sunuyor. Sadece 2025 yılı içinde dünya genelinde hava olayları nedeniyle yaklaşık 27 milyon ülke içi göç kaydedildi.

W.A.S.: Evet.

H.A.: Tabii bu rakamı değerlendirirken dikkatli olmak gerekiyor. Çünkü tek tek kişileri değil, yer değiştirme hareketlerini ifade ediyor.

W.A.S.: Evet.

H.A.: Hava olaylarıyla bağlantılı her felaketin doğrudan iklim değişikliğinden kaynaklandığını söylemek zor. Ancak iklim değişikliğinin bu felaketlerin etkilerini ağırlaştırdığını biliyoruz. Yine de bu rakam, problemin boyutunu en azından genel hatlarıyla ortaya koyuyor.

Bu etkilerin özellikle Asya ve Pasifik bölgesinde, Afrika'da ve Latin Amerika'da çok daha belirgin olduğunu görüyoruz. Kırsal kesimde yaşayan ve tarımla geçinen topluluklar da bu durumdan etkileniyor. Örneğin, eskiden tarımsal faaliyetlerini istikrarlı bir iklim ve öngörülebilir hava koşullarına göre sürdüren insanlar artık bu koşullara sahip değil. Bu da çoğu zaman onları kırsal bölgelerden ve tarım alanlarından kent merkezlerine göç ederek güvencesiz işlerde çalışmaya zorluyor. Üstelik bu işlerde çalışanlar, işçi hakları açısından da çok daha güvencesiz koşullarla karşı karşıya kalıyor.

Bu dinamikler kıyı bölgelerinde yaşayan topluluklar kadar kentleri de etkiliyor. Kentler çoğu zaman taşkın ovalarında kurulmuş oluyor. Bunun da elbette pek çok makul nedeni var: Verimli topraklar, elverişli koşullar vesaire.

Öte yandan aşırı sıcakların ve kronik su sıkıntısının yaşandığı bölgelerde de insanlar giderek daha fazla zorlanıyor. Yaşam kalitelerini mümkün olduğunca koruyabilecekleri, en azından buna yakın koşulları bulabilecekleri yerlere, ülke içinde göç ediyorlar.

Bence bütün bunlar bizi önemli bir noktaya götürüyor: İnsanların yerinden edilmesine yalnızca belirli bir iklim olayından kaynaklanan tehlikeler yol açmıyor. Deniz seviyesinin yükselmesi, kuraklık ve aşırı sıcaklık elbette önemli etkenler. Ancak bu tehlikeler herkesi aynı ölçüde etkilemiyor. Asıl önemli nokta da bu.

Bu tehlikelerin etkileri; insanların yaşadıkları yere, geçimlerini nasıl sağladıklarına, ev sahibi mi kiracı mı olduklarına, güçlü dayanışma ağlarına sahip olup olmadıklarına ve toprak üzerindeki haklarının güvence altında bulunup bulunmadığına göre farklılık gösteriyor. Altyapı hizmetlerinin mevcut olup olmaması, erken uyarı sistemlerinin bulunması, kamu kaynaklarına ve kurumsal desteğe erişim de belirleyici etkenler.

İşte yerinde kalma hakkının çerçevesi tam da bu noktada önem kazanıyor. Çünkü bu hak, insanların kendi topluluklarında yaşamaya devam etmeyi tercih etmeleri hâlinde, bunu mümkün kılacak siyasi, ekonomik ve ekolojik koşullara sahip olmaları gerektiği anlamına geliyor. Yani ihtiyaç duydukları şeylere erişebilmeleri gerekiyor.

Bu aynı zamanda, insanların yaşadıkları yerde kalmalarını giderek imkânsız hâle getiren yapısal sorunların da ele alınmasını gerektiriyor. Bunlar arasında toprakların halkların elinden alınması, fosil yakıtlara ya da yeşil enerjiye dayalı sömürücü kalkınma modelleri, yetersiz kamu yatırımları, güvencesiz çalışma koşulları ve temel hizmetlerin giderek erimesi yer alıyor.

Önceki soruda da değindiğimiz petro-zulüm kavramı açısından bakarsak, neoliberal politikalar ve kemer sıkma uygulamaları da mevcut küresel ekonomik ve siyasi düzende toplulukların maruz kaldığı baskının temel boyutlarından biri. Söz konusu çerçevenin özellikle vurguladığı noktalardan biri de bu.

Bu çerçeve ve sohbetimiz aracılığıyla, insanların hareket etme haklarının da altını çizmek istiyorum. İnsanlar güvenli bir şekilde göç edebilmeli. Yaşadıkları yerde kalmaları artık mümkün olmadığında ya da bunu istemediklerinde, onurlu koşullarda göç edebilmeliler. Yeniden yerleşme, mümkün olduğunda kültürel ve toplumsal bağlarını koruma ve geri dönme hakkına sahip olmalılar.

Aynı zamanda bu yaklaşımın benzer pek çok taleple örtüştüğünü görüyoruz. Özellikle sömürü, dışlanma ve benzeri süreçlerin belirleyici olduğu ya da koşulları derinden şekillendirdiği durumlarda gündeme gelen geri dönme hakkı da bunlardan biri.

Dolayısıyla yerinde kalma hakkı, aslında insanların karşısındaki seçenekleri genişletmek anlamına geliyor. Aksi takdirde insanların nerede yaşayıp nerede yaşayamayacaklarını siyasi ve ekonomik koşulların belirlemesine müsaade etmiş oluyoruz.

Bu çalışmalar Kaliforniya'da ve ABD genelinde de büyük önem taşıyor. Yakın zamanda Kaliforniya Valilik Ofisi'yle birlikte, iklim değişikliğine ilişkin değerlendirmeler kapsamında, iklim kaynaklı yerinden edilme ve göç konusuna odaklanan bir rapora öncülük ettim. Raporda, sözünü ettiğimiz dinamiklerin bu bölgede nasıl yaşandığını ele aldık. Çünkü bunlar dünyanın her yerinde karşımıza çıkan süreçler.

Dünya ölçeğinde küçücük bir yer kaplayan Kaliforniya eyaletinde bile, üzerinde çalıştığımız bu konuya ilişkin son derece çarpıcı verilerle karşılaştık. 2017-2019 yılları arasında Kaliforniya'da bir milyon kişiye orman yangınları nedeniyle tahliye emri verildi.

Dünyanın bu kısmında yaşıyorsanız bazı bölgelerin giderek daha kurak ve sıcak hâle geldiğini ve bu tür tehlikelere daha açık hâle geldiğini görebilirsiniz.

Biz de dünyanın diğer yerlerinde olduğu gibi burada da aynı dinamikleri dikkate aldık. Barınma, çalışma koşulları, ulaşım, sağlık, altyapı ve yönetişim gibi konuları inceledik. Bütün bunlar, bir topluluğun yaşadığı yerde kalıp kalamayacağını ya da göç etmek zorunda kalıp kalmayacağını belirleyen etkenler. Dolayısıyla konuyu ele alırken bunları akılda tutmamız gerekiyor.

W.A.S.: Öyleyse son soruma geçmek istiyorum. İklim değişikliğinin yarattığı baskı ve iklim mültecilerinin kitlesel göçü ile sağcı ve otoriter hükümetlerin yükselişi arasında bir bağlantı görüyor musunuz? Otoriter yönetimlerin yükselişiyle, yaşadıkları bölgelerdeki ağır koşullar nedeniyle göç etmek zorunda kalan mültecilerin yarattığı baskı arasında sizce bir ilişki var mı? Yalnızca iki dakikamız kaldı.

H.A.: Evet, bu harika sorularla epey zamanınızı aldım. Öncelikle şunu söyleyebilirim: İklim değişikliği kendiliğinden otoriter yönetimlere yol açmaz. Önümüzde izleyebileceğimiz başka yollar da var. Burada önemli olan bir diğer nokta da siyasi ve ekonomik sistemlerin, ortaya çıkışına katkıda bulundukları bu krizlere nasıl karşılık verdiği.

Tarihsel açıdan baktığımızda iklim krizi; büyük eşitsizliklerin, sömürüye dayalı kalkınma anlayışının, servet ve kaynakların adaletsiz dağılımının belirleyici olduğu küresel bir ekonomik ve siyasi düzen içinde yaşanıyor. Bütün bunlar ciddi bir maddi güvencesizlik yaratıyor, insanların geçim kaynaklarını zayıflatıyor ve benzer sonuçlara yol açıyor.

Ancak otoriter ve sağcı siyasi hareketler, bu koşullar ve yapılarla doğrudan yüzleşmek yerine, toplumun öfkesini ve yaşadığı sıkıntıları çoğu zaman göçmenlere, ırksallaştırılmış topluluklara, etnik gruplara ve tehdit olarak gösterilen diğer kesimlere yönlendiriyor. Böylece yapısal ve maddi sorunlar, kültürel ya da kimlik temelli tehditler olarak sunuluyor.

Bu siyasi yaklaşımın belirleyici hâle geldiği nokta da burası. Bizim de tam bu noktada devreye girmemiz gerekiyor: Yalnızca bu tehdit algılarının nasıl inşa edildiğine değil, aynı zamanda göç rejimlerini giderek daha fazla kısıtlayan duvarlara, askerileştirilmiş sınırlara, gözaltı ve gözetim uygulamalarına da karşı çıkmalıyız.

Üstelik bunlar yalnızca göçmenleri etkilemiyor; ülke içindeki nüfus üzerinde de baskı ve denetim kuruyor. Bütün bunları birbirinden ayrı düşünmek mümkün değil.

Dolayısıyla ister yakın ister uzak olalım, ister yaşadığımız yerde kalalım, mücadelelerimizin ortak bir noktada kesiştiğini görebilen insanlar ve topluluklarla derin bir dayanışma içindeyiz.

COP’ta bu çalışmaları yürütürken ve önümüzdeki süreçte üzerinde durmamız gereken meseleler de bunlar.

W.A.S.: Kaliforniya Üniversitesi Berkeley Ötekileştirme ve Aidiyet Enstitüsü’nde araştırma eş direktörü olarak görev yapan Hossein Ayazi’yi dinledik. Çok teşekkürler.

H.A.: Ben teşekkür ederim.

_{Hossein Ayazi kimdir?: Hossein Ayazi, Kaliforniya Üniversitesi Berkeley bünyesindeki Ötekileştirme ve Aidiyet Enstitüsü'nün (Othering & Belonging Institute) araştırma eş direktörü ve Küresel Adalet Programı'nda kıdemli politika analistidir. Çalışmaları iklim krizi, zorunlu göç, iklim mültecileri, çevresel adalet, küresel eşitsizlikler ve sömürüye dayalı ekonomik sistemler üzerine yoğunlaşmaktadır. Berkeley Üniversitesi'nde doktora derecesini tamamlayan Ayazi, iklim kaynaklı yerinden edilme, göçmen hakları ve insanların yaşadıkları yerde kalma hakkı üzerine çeşitli araştırma ve raporların hazırlanmasında görev almıştır.}