Açık Bülten

İnsanın doğaya yönelttiği yıkımın, dönüp yine insanı vurduğu bir çağdayız. Bugün yaşadığımız bu örgütlü ve sistematik şiddetin doğada bir karşılığı yok ve çözüm, doğanın o şiddetsiz, iyileştirici dilini yeniden öğrenebilmekte saklı.

Hukukun, adaleti tesis etmek yerine siyaseti biçimlendiren bir araca dönüştüğü bir çağdayız. İşte tam da bu yüzden, hakların, özgürlüklerin ve demokratik direncin yeniden hatırlanması ve savunulması her zamankinden daha büyük bir önem taşıyor.

8 Mart öncesinde, bir yanda dayanışma, itiraz ve birlikte değişim umudu güçlenirken; öte yanda kadınların yaşam hakkını, güvenliğini ve eşitliğini tehdit eden şiddet, cezasızlık ve ayrımcılık bütün ağırlığıyla sürüyor.

Deprem bölgesinde gündelik hayat, barınma–altyapı–sağlık–eğitim ekseninde “geçiciliğin kalıcılaştığı” bir sıkışmaya dönüşmüş durumda. Bu tablo, göçmenler ve “kâğıtsız” bırakılanlar için statü karmaşası nedeniyle daha da ağırlaşıyor.

6 Şubat depremlerinden sonra kentler nasıl yeniden kuruldu, kimler yerinde kalabildi, kimler dağıldı? Peki 13 Şubat İliç faciasında sorumluluk, denetim ve adalet yerini buldu mu?

Üç yıl geçti. Antakya’da hâlâ “yol yok” deniyor; su kesiliyor, elektrik gidiyor, insanlar 21 metrekarelik konteynerlerde “ev” kelimesini ağzına alamıyor.

Her gün yeniden üretilen krizler, şaşkınlığı kalıcı kılıyor; bastırma ve sindirme hakikatin üzerini örtüyor — oysa bu coğrafyalar sömürgeciliğe ve kitlesel yıkıma yabancı değil. İşte tam da bugün, bu karanlığın içinden yeni sözler ve mücadelelerle bir eşiği geçiyoruz.

Dünyanın hali ortada: Fiilî savaşların yanı sıra silahlanma yarışı, ticaret ve gümrük savaşlarıyla derinleşen yeni bir küresel çatışma dönemindeyiz.

Bugün dünya, uluslararası hukukun etkisizleştirildiği; haydutların savaşlarının ve orman kanununun hüküm sürdüğü bir düzene teslim edilmiş durumda.

Hepinize daha serin, savaşsız, çatışmasız, cinayetsiz ve barışla-hakla-hukukla-adaletle dolu, sevgi, sempati ve empatiyle çepeçevre sarılı mutlu bir yeni yıl dileriz.