Apaçık Radyo

Yasemin Acar: “Filistin özgürleşmeden iklim adaleti diye bir şey yoktur!”

20 Kasım 2026

COP31 kapsamında Filistinli hakları savunucusu ve savaş karşıtı aktivist Yasemin Acar ile Sumud Filosu’ndan Filistin dayanışma hareketine, Gazze’deki soykırım ile iklim krizi arasındaki ilişkiye, militarizmin ve fosil yakıt ticaretinin ekolojik etkilerine, Türkiye üzerinden İsrail’e yapılan enerji sevkiyatına yönelik ambargo taleplerine ve uluslararası toplumun çifte standartlarına karşı sivil toplumun mücadele yöntemlerine odaklanıyoruz.

Image
""

Özdeş Özbay: Evet, şimdi Filistin aktivisti ve aynı zamanda savaş karşıtı aktivist Yasemin Acar ile birlikteyiz. Apaçık Radyo’da kendisine mikrofon uzatıyoruz. Hoş geldin Yasemin.

Yasemin Acar: Teşekkürler, hoş buldum.

Ö.Ö.: Şimdi az evvel İsrail’e enerji ambargosu talep eden bir basın açıklamasından çıktık. Ama bu konuya gelmeden önce, sen Sumud Filosu’nda da aktif bir şekilde yer aldın. Seni Filistin için harekete geçiren şey neydi diye başlayabilir miyiz?

Y.A.: Filistin’i ilk çocukken duydum. Hepimiz çocukken Filistin’i duymuşuzdur. Ben de çocukken Filistin davası diye bir şey olduğunu duymuştum. Ama 2008’de New York’ta yaşıyordum, öğrenci olarak oradaydım. Tunuslu bir arkadaşım vardı. Kendisi vefat etti, Allah rahmet eylesin. O, Filistin için gerçekten her gün sokaklara dökülürdü. 2008 senesinde de Gazze’de çok büyük olaylar yaşanıyordu. Zaten 2007 senesinde ablukayı...

Ö.Ö.: Evet, 2006’da İsrail ablukası başladı.

Y.A.: 2008 senesinde ilk defa adımlarımı attım. Üzerimizde “Özgür Filistin” yazan tişörtlerle dışarı çıktık. Williamsburg’a gittik, büyük bir Siyonist kitlenin olduğu yere. Aslında şu anda bilmiyorum, doğru mu değil mi ama o zaman Williamsburg’a gitmiştik. Yani ilk kez 2008 senesinde Filistin davası için sokaklara döküldüm. Tabii sonraki yıllarda da Almanya’da, 2018’de ve Filistin’e yönelik bütün bombardımanlarda hep sokaklardaydık.

Ö.Ö.: Hem Amerika’da yaşadın hem de Almanya’da yaşıyorsun. Bu iki devlet, İsrail’le en yakın ilişkileri olan ülkeler arasında. Kamuoyu açısından da sanıyorum son Gazze soykırımına kadar her iki ülkede de ağırlık İsrail’den yanaydı. Son yıllarda ise özellikle Almanya’da polisin Filistin aktivistlerine yönelik çok sert saldırılarına tanık oluyoruz. Ama hem Amerika’da hem de Almanya’da kamuoyunun tutumunda ve siyasi tercihlerinde bir değişim olduğu söyleniyor. Özellikle Filistin hareketinin sokağa inmesiyle birlikte sen böyle bir değişim görüyor musun?

Y.A.: Yok, kesinlikle. Tabii arada sırada Friedrich Merz çıkar, “İsrail’e yolladığımız silahlar... İsrail’in bunu yapmaması lazım,” gibi sözler söyler. Ama kimse bir şeyi durdurmuyor. Yani bu, onların o anki siyasi konumuna bağlı. Çünkü Almanya’ya çok büyük bir tepki var. Tabii siyasetçiler arasında da solcular, CDU ve diğer partiler arasında bayağı bir şeyler oluyor. Bizim bilmediğimiz çok şey var. Ama sonuçta baktığımızda o silahlar hâlâ yüklenip İsrail’e yollanıyor.

Sivil topluma bakarsak tabii bir değişim var. Almanya’da son verilere baktığımızda, ülkede yaşayan insanların yaklaşık %60-70’i İsrail’in yürüttüğü savaşa karşı. Bu, İsrail’de yaşayan insanlar için de geçerli. Netanyahu’yu suçlu buluyorlar ama biz tabii ki İsrail’i bir bütün olarak suçlu buluyoruz.

Ö.Ö.: Yani anti-Siyonizm değil ama toplumda bir tür savaş karşıtlığı hâkim.

Y.A.: Aynen ama maalesef bu toplum sokaklara dökülmüyor. Neden? Çünkü Almanya’da antisemitizm diye bir mesele var. Yani bizi antisemitizmle suçluyorlar. “Antisemitizmi yayıyorsunuz, siz antisemitiksiniz,” diyorlar. Hatalarını bizim üzerimizden şimdi temizlemeye çalışıyorlar.

Ö.Ö.: Belçika Başbakanı da Almanya'ya seslenerek şöyle bir açıklama yapmıştı: “Tarihin hep yanlış tarafında mı olacaksınız?” Hem Holokost'a hem de Gazze'deki soykırıma atıfta bulunmuştu.

Y.A.: Almanya sömürgeci bir güç, değil mi? Namibya'da yaşananlar var. O kadar çok şey var ki... Bunlar hata da değil. Artık adamların genlerinde olduğunu düşünüyorum çünkü bize başka bir seçenek bırakmıyorlar. Mecburen böyle düşünmek zorunda kalıyoruz.

Ö.Ö.: Peki, sen Sumud Filosu’na destek veren aktivistlerden biriydin. Şimdi Sumud aktivistleri iklim kampanyası da yürütüyorlar. Hatta az evvel katıldığımız basın açıklamasını örgütleyenler arasında Climate Justice Flotilla da vardı. Aslında Sumud’u örnek alan ve filoya da katılmış olan aktivistler, bu kez iklim krizi için Santa Marta’ya gemi kaldırmışlardı. İklim kriziyle Gazze soykırımı arasındaki ilişkiye az önceki basın açıklamasında da değinildi ama bunu bir kez daha senden dinlemenin dinleyicilerimiz açısından faydalı olacağını düşünüyorum. İklim kriziyle Gazze soykırımı arasındaki ilişkiyi nasıl görüyorsun?

Y.A.: Yani Filistin özgürleşmeden iklim adaleti diye bir şey yoktur. Sonuçta atılan bombalar, savaşlar ve militarizm iklimimize de zarar veriyor. Hatta en büyük zararı verenlerden biri. Şimdi biz gaz hakkında konuşurken buradan petrol yüklüyorsak o tankerler neyle gidiyor? O petrol nereden alınıyor? Yani...

Ö.Ö.: Az önce ekstraktivizmden, yani madencilik ve kaynak sömürüsüne dayalı kapitalizmden söz ediyordun.

Y.A.: Kesinlikle. Bu, emperyalist ve kapitalist bir sistem. İklim adaletinden söz ediyoruz ama bunu hep üst düzeyde tartışıyoruz. Köklerine inmemiz lazım. Çünkü bu sistemi kırmazsak belki bugün durur ama 10 sene sonra, hatta 10 sene bile değil, bir sene sonra yine başlar. Yani bu sistemde bir sorun var. Dediğim gibi, kapitalist, emperyalist bir sistem ve bunu durdurmazsak her zaman devam edecek.

Ö.Ö.: Evet, dolayısıyla iklim kriziyle... Daha doğrusu şöyle söyleyelim: COP31 sürecinde, COP31’in düzenlendiği ülkenin topraklarından İsrail’e enerji gidiyor. Az önceki basın açıklamasında da buna vurgu yapmıştınız. Bu topraklardan İsrail’e enerji taşınıyor ve bunun %40 gibi çok yüksek bir orana karşılık geldiği söylendi.

Y.A.: %47,4. Bunlar saklı gizli yapılıyor bu arada.

Ö.Ö.: Ve hükümetten bir talep vardı. Özellikle BDS Türkiye bunu öne çıkardı. Hükümetin açıklaması şöyle: “Bu bir uluslararası boru hattı, bizim kontrolümüzde değil. Uluslararası hukuk var.” Öte yandan, az önceki basın açıklamasında tam tersine, uluslararası hukuku uyguladığınızda bu sevkiyatı kesmeniz gerektiği söylendi. Uluslararası hukukta buna dair hükümler olduğu belirtiliyor. Uluslararası Ceza Mahkemesi tarafından Netanyahu hakkında da yakalama kararı var. Sen bu konuda ne diyeceksin?

Y.A.: Şöyle bir şey var: Rusya-Ukrayna savaşını hepimiz gördük. Hatta bu savaş sırasında ben de Ukrayna sınırına gittim.

Ö.Ö.: Ukrayna sınırına gittin.

Y.A.: Sınıra gittim.

Ö.Ö.: Öyle mi? Polonya mı?

Y.A.: O sırada büyük bir organizasyon kurdum. 15 bin aktivist ve sivil toplum temsilcisi hep birlikte yardımda bulunduk. Ama şöyle bir şey var: Putin hakkında tutuklama kararı çıktı. Sadece tutuklama kararı da değil, her şey durduruldu. Türkiye bile durdurdu. Ama Gazze, Filistin meselesinde aynısı olmadı, olmuyor.

E.İ.: Siz sivil toplumda bir aktivistsiniz. Az önceki panelde farklı değişim teorileri ve stratejiler gördük. Aralarında sendikalardan temsilciler de vardı. Sivil toplum, İsrail’i ve işbirlikçilerini sorumlu tutmak için ne tür taktikler kullanabilir?

Y.A.: Orada bir kişi Türkiye'deki protestolar hakkında bir soru sordu: “Nasıl değiştirebiliriz, ne yapabiliriz?” Bu soruları biz aktivistler de kendimize soruyoruz. Artık ne yapabiliriz, daha ne yapabiliriz? Boykotları deniyoruz, akademik boykotları deniyoruz. Yollara düşüyoruz, başka şekillerde organize oluyoruz. Ama asıl sorun, bunu nasıl durdurabileceğimiz. Eğer nasıl durdurabileceğimizi soruyorsan açıkçası bu silahların yüklendiği yerlere gitmemiz, kimlerin ürettiğini bulmamız lazım. Bazı insanlar bu silahları kendi elleriyle üretiyorsa biz de kendi ellerimizle bu üretimi durdurabiliriz.

Ama insanlar devletler tarafından o kadar korkutuluyor ki... Şunu söylemek istiyorum: Mesela Türkiye'yi çok iyi anlıyorum. Türkiye'de insanların üzerinde çok büyük bir baskı var. Bu kadar zengin bir ülkede insanlar yine de yarı aç yarı tok geziyor. Bu bir gerçek. Bunu hiç kimse hak etmiyor. Hele bu ülkenin insanı hiç hak etmiyor. Üstelik konuşmak istediklerinde üzerlerinde büyük bir baskı hissediyorlar.

Yalnız insanlar şunu da unutmasın: Ben burada iki ekmek yiyebiliyorsam, ailemi iki ekmekle doyurabiliyorsam Gazze'de bir annenin, bir babanın yarım ekmeği bile yok. Yarım ekmeğe muhtaçlar. Ben Türkiye'de yaşıyorsam kuru ekmek yerim ama yine de konuşurum. Bunu unutmamak lazım. Vicdanımızı kaybetmememiz lazım. Korkunun vicdanımıza galip gelmesine izin vermemeliyiz. Anlıyorum ama susmakla hiçbir yere varamayız.

Ö.Ö.: Peki Yasemin, çok teşekkür ederiz katıldığın için.

Y.A.: Ben çok teşekkür ederim. Görüşmek üzere.

Ö.Ö.: Görüşmek üzere.


Yasemin Acar kimdir? Almanya merkezli, Türk kökenli insan hakları savunucusu, Filistin dayanışma hareketinin önde gelen isimlerinden ve savaş karşıtı aktivisttir. Küresel Sumud Filosu ve Özgürlük Filosu Koalisyonu çalışmalarında yer almıştır. Filistin halkının özgürlüğü, mülteci hakları, savaş karşıtlığı ve iklim adaleti alanlarında mücadele yürütmektedir.

Benzer İçerikler

Laga luga mı, fosil yakıtlardan çıkış mı? - COP31 Özel Yayını Şimdi

COP31'de neler konuşuluyor, hangi kararlar alınıyor? Resmî müzakerelerden alternatif zirvelere, iklim hareketinin seslerinden gezegenin geleceğini belirleyecek tartışmalara, Antalya'dan gelişmeleri COP31 Özel Yayını'nda takip ediyoruz.

  -     
● Canlı Yayın
—
Şimdiki
—
Sıradaki
—
Sıradaki
—
Sıradaki