Keşke çığlık atabileceğim bir çölde olsaydım. İstediğim kadar yüksek sesle ağlayabileceğim bir yerde. En son, Ocak ayında protestoculara yönelik katliamın ardından ağlamıştım. Neden burada, dünyanın diğer yerlerinden farklı olarak, sıradan insanlar gibi ağlayamıyoruz? Neden çektiğimiz onca acıdan sonra yeni bir acı artık bizi sarsmıyor?
Tahran’da yaşayan bir İranlı, The Guardian gazetesi için yazdığı Tahran Günlüğü’nde savaşı bu sözlerle anlatıyor. (The Guardian)
